ทั้งสองช้อนร่างของฮองเฮาขึ้นแล้วนางกำนัลอีกสองคนก็ช่วยกันเช็ดเรือนร่างของนางให้แห้งก่อนจะแต่งกายให้นางพร้อมจะขึ้นเตียงบรรทมฮ่องเต้ทรงเห็นร่างของนางระทดระทวยถูกนางกำนัลประคับประคองอยู่ก็ตรงเข้าไปหา “เดี๋ยวเจิ้นจะอุ้มฮองเฮาเอง พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”หงซือซือไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนจึงปล่อยให้ฮ่องเต้ทรงอุ้มนางขึ้น กลิ่นหอมจ้าวเจี่ยวผสมกับน ้าอบกลิ่นดอกไม้อบอวลยวนใจ หมิงเฟยหลงอดใจไม่ไหวเมื่อเห็นนางหลับตาพริ้มในอ้อมแขนก็ก้มลงสูดดมไรผมเหนือขมับนางเบาๆ ด้วยเกรงนางจะรู้ตัวตื่นเสียก่อน‘ความรู้สึกชื่นใจเป็นเช่นนี้นี่เอง ชินอ๋องกับเจ้าเก้าก็คงรู้สึกแบบนี้ มิน่าสองคนนั้นจึงไม่ค่อยยอมห่างจากชายา หากซือซือยอมอยู่กับข้า เราสองคนก็จะเป็นเช่นคู่แห่งวังสามพยัคฆ์และวังอินทรี’พระองค์เบาฝีเท้าไว้อุ้มนางไปนอนบนเตียงบรรทม “ซือซือ เจ้านอนเสียเถิด คืนนี้ข้าจะนอนเฝ้าเจ้าเอง” นางอยู่ในอาการสะลึมสะลือได้ยินเสียงบอกพึมพำอยู่ข้างหูก็พยักหน้ารับ แล้วก็หลับตา ไม่นานนักลมหายใจของนางก็เริ่มสม ่าเสมอฮ่องเต้ทรงสั่งให้ขันทีเตรียมน ้าอาบบ้าง พระองค์อาบน ้าเสร็จก็สร่างเมาพอดี ครั้นเลื่อนตัวขึ้นมาบนเตียงมองเห็นร่างแน่งน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ก็ทรงยิ้มน้อยก่อนจะแทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม ใจนั้นนึกอยากจะกอดร่างของนางไว้ในอ้อมแขนทว่ากลับไม่กล้าแตะต้องด้วยเกรงนางจะเคืองเสียก่อน‘หากมีเจ้าร่วมเตียงเช่นนี้ทุกคืน ชีวิตของข้าในวังหลวงก็คงจะมี
