้” พระนางเสด็จไปนั่งยังตำแหน่งที่เยื้องไปข้างหลังฮ่องเต้เล็กน้อย “อ้ายเจียได้ยินว่าพวกเจ้าอยากให้มายืนยันตัวหลวนเป้ยเล่อคนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ดอกหรือ?”“เชิญเสด็จอาเข้ามาใกล้ๆ เสด็จแม่เถิด พะยะค่ะ”หลวนเป้ยเล่อเดินตรงเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย เมื่อประทับต่อหน้าฮองไทเฮาแล้วทำเอาพระนางแทบผงะ“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย เจ้ารอดชีวิตมาได้ ช่างเหลือเชื่อนัก”“เสด็จแม่ นี่เป็นท่านหลวนเป้ยเล่อจริงหรือ พะยะค่ะ”“จริง! นี่ล่ะคือคนผู้นั้น หลวนตัวหลัวเป้ยเล่อผู้ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของอดีตฮ่องเต้” ฮองไทเฮาพระพักตร์สลดลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงว่าครานั้นแม้พระนางจะชิงความสำคัญกับหลวนเป้ยเล่อผู้นี้เพียงใดกลับไม่อาจให้กำเนิดพระโอรสหรือพระธิดาได้เอง สุดท้ายการแย่งชิงนี้จึงกลายเป็นเพียงสิ่งว่างเปล่า พระนางต้องไปชิงเอาพระโอรสจากเหล่าพระสนมมาเลี้ยงดูและผลักดันให้เป็นฮ่องเต้“ขอบพระทัยฮองไทเฮาที่ยังทรงจดจำหม่อมฉันได้” หลวนเป้ยเล่อทรงยิ้มน้อยๆ สีหน้านั้นไม่คล้ายยินดีและไม่คล้ายเย้ยหยัน“หลายปีแล้วเจ้าไปอยู่หนใดมาหรือ?”“หม่อมฉันรอดตายจากไฟไหม้ครั้งนั้นก็หนีไปตั้งรกรากอยู่ที่ชายแดน บัดนี้มีบุตรสาวผู้หนึ่ง ท่านเสนาบดีฟ่านรับปากว่าจะพากลับมาอยู่ในวัง คราแรกก็ไม่คิดว่าท่านเสนาบดีหวังจะให้หลวงชิงซือมาเป็นฮองเฮา หากแต่เมื่อมาถึงเมืองหลวงจึงได้รู้ว่าแผ่นดินยังขาดฮองเฮา”“เจ้ายินยอมจะให้นางรับการคัดเลือกหรือไม่?”“ความจริง กระหม่อมก็ไม
