่อยากจะกลับมาอยู่เมืองหลวงแล้ว ทุกอย่างก็แล้วแต่บุตรสาวของกระหม่อมจะตัดสินใจ หากนางเต็มใจจะอภิเษกสมรสกระหม่อมก็ไม่ขัดข้อง”ฮองไทเฮาถอนพระทัยหนักๆ “อันที่จริงการที่เจ้าต้องดิ้นรนหลีกหนีตกระกำลำบากหลายสิบปี หากอดีตฮ่องเต้ทรงล่วงรู้คงจะเสียพระทัยนัก ให้ถือเสียว่าเป็นการทดแทนความสูญเสียของเจ้าเถิด แม้นางจะมิได้รับตำแหน่งองค์หญิงอย่างเป็นทางการ แต่นางคือสายเลือดของเจ้าตัวหลัวเป้ยเล่อย่อมมีศักดิ์เป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหมิง ผู้หนึ่ง การอภิเษกสมรสขึ้นเป็นฮองเฮาก็ถือว่ามีความเหมาะสมอย่างยิ่ง”หลวนเป้ยเล่อค้อมศีรษะลง “ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาบุตรีหม่อมฉัน พะยะค่ะ นางมิได้เติบโตจากในรั้วในวังเกรงว่ากริยามารยาทอาจจะไม่เหมาะสมนัก”“เจ้าอย่าได้คิดมาก ให้นางเข้าวังมาเถิดอ้ายเจียจะเป็นผู้อบรมมายาทให้แก่นางเอง” ฮองไทเฮาทรงหันไปหาองค์หญิงพระองค์ใหม่ “ว่าอย่างไรเล่า? หลวนชิงซือเจ้ายินดีจะเป็นฮองเฮาให้บุตรชายข้าหรือไม่?”องค์หญิงหลวนชิงซือยอบกายเอียงอายเล็กน้อย“เพคะ หม่อมฉันแล้วแต่ฮองไทเฮาจะมีพระกรุณา”“อืม…ดี! เช่นนั้นก็เอาตามนี้ อ้ายเจียขอกลับไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน ให้นางไปที่ตำหนักของอ้ายเจียเย็นนี้เลย”“น้อมส่งเสด็จ เสด็จแม่พะยะค่ะ”มหาเสนาบดีหลี่ และเหล่าขุนนางที่หวังจะให้บุตรสาวของตนได้ขึ้นเป็นฮองเฮาล้วนหน้าเสียไปตามๆ กัน คราวแรกคิดว่าหากเสนาบดีฟ่านแค่กราบทูลเสนออาจจะพอทูลคัดค้านได้ บัดนี้ฮองไทเฮาทรงออกตัวมา
