ออกหน้าเรื่องของนางกำนัลเล็กๆ ผู้หนึ่งย่อมมิใช่ปัญหาหงซือซือกลับไปหาไป๋เพ่ยเจินเพื่อบอกให้นางรู้ว่าวันพรุ่งไป๋เพ่ยเจินต้องกลับไปทำงานตามปกติและไป๋อ้ายฉิงนั้นจะลากลับบ้านสักระยะ “ข้ากราบทูลฮ่องเต้แล้ว ทรงอนุญาตเจ้าก็ไม่ต้องห่วงแล้ว มามาหลี่ก็จะไม่มาวุ่นวายเจ้าเรื่องที่ข้าหนีงานไปอีก”“ดี! แล้วเจ้าจะไปนานหรือไม่?”“ข้าก็บอกไม่ได้ แต่อย่างไรก็จะมาหาเจ้าอีกอย่างแน่นอน”ยามสายวันต่อมาที่ไป๋เพ่ยเจินตัวจริงกลับไปทำงานที่ตำหนักเป่าฉีนางก็ต้องแปลกใจที่เหล่านางกำนัลและขันทีที่นางรู้จักล้วนหาข้าวของมาฝากและเข้ามาพูดคุยกับนางอย่างสนิทสนม“เพ่ยเจิน ยังไงเราก็เป็นนางกำนัลที่ทำงานด้วยกันเจ้าได้ดีก็อย่าลืมข้านะ”“พวกเจ้าหน้าไม่อาย แต่ก่อนไม่ค่อยคุยกับนางซ ้ายังว่านางโง่ๆ เซ่อๆ ยามนี้คิดจะมาตีสนิทหรือไร?”หม่าหลันฮวาที่คอยช่วยเหลือในยามที่นางเพิ่งมาประจำในห้องบรรทมออกโรงปกป้อง“เกิดเรื่องอันใดหรือหลันฮวา? ทำไมพวกเขาต้องมารุมข้าขนาดนี้” นางถามด้วยใบหน้าเด๋อด๋า หม่าหลันฮวามองไป๋เพ่ยเจินอย่างแปลกใจ“นี่เจ้าไม่รู้จริงหรือแกล้งโง่?”“ข้าจะแกล้งโง่ไปทำไมกัน บอกข้ามาเถอะน่าข้าเริ่มร้อนใจแล้วนะ”หม่าหลันฮวาป้องมือสองข้างที่หูของไป๋เพ่ยเจินแล้วเริ่มเล่าเรื่องที่ขันทีน้อยเอาไปโพทะนาที่หน้าโรงครัว“หา! ข้านี่นะขึ้นเตียงกับฝ่าบาท” หม่าหลันฮวายกมือขึ้นปิดปากนาง“เจ้าอย่าเสียงดัง เรื่องนี้รู้กันไปทั่ววังแล้วกระมัง?ทุกคนจึงค
