าดกันว่าเจ้าอาจจะได้รับแต่งตั้งเป็นสนมเร็วๆ นี้ เจ้าช่างวาสนาดีเสียจริง ข้าอยู่มาก่อนเจ้าฝ่าบาทไม่เห็นจะชายตาแลสักครั้ง แม้แต่ชื่อข้า ฝ่าบาทก็ยังจำไม่ได้”“โอ๊ย!” จู่ๆ ไป๋เพ่ยเจินก็ร้องออกมาทำเอาหม่าหลันฮวาตกอกตกใจ“เจ้าร้องทำไมกัน?”“ข้าขอยืนยันนะ ข้าไม่เคยขึ้นเตียงกับฝ่าบาทมิได้ทำเรื่องอย่างนั้นกับฝ่าบาทเจ้าจำไว้หลันฮวา ข้าขอไปธุระประเดี๋ยว” นางวิ่งจนแทบจะบินไปหาเจ้าจิ้งจกที่อยู่ตำหนักร้าง ครั้นไปถึงก็เจอเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งเขียนข้อความสั้นๆ ขอโทษที่ไม่ได้บอกนางเรื่องข่าวลือที่เกิดขึ้นและมีถุงเงินไว้ให้ด้วยอีกสิบตำลึงเป็นค่าปลอบขวัญ ไป๋เพ่ยเจินโมโหนัก ‘เจ้าร้ายนักเจ้าจิ้งจก ต่อให้ข้าแก้ตัวอย่างไรใครจะเชื่อ หากฝ่าบาทไม่เอ่ยออกมาเองข้าต้องโดนคนที่แอบแค้นมาลอบฆ่าแน่ๆ’ไป๋เพ่ยเจินนึกถึงเรื่องเล่าลือซุบซิบในวังหลวงว่าพระสนมทั้งสี่ติดอันดับคนโปรดในยามนี้ล้วนแล้วแต่รู้หน้าไม่รู้ใจทั้งสิ้น ลับหลังแล้วพวกนางต่างชิงดีชิงเด่นและคอยขัดแข้งขัดขากันเอาไว้ ยิ่งตำแหน่งฮองเฮาว่างลง แน่นอนว่าการแย่งชิงยิ่งรุนแรงกว่าที่คาด ช่วงที่ฮองเฮาเถียนยังอยู่การตายของสนมในวังหลังล้วนเป็นเรื่องที่ถกกันในหมู่นางกำนัลและขันที ผู้ที่ทุกคนต่างก็รู้กันในใจได้ทำเรื่องเลวร้ายไว้สารพัดเพื่อกำจัดสตรีที่อยากจะเทียบบารมีกับนาง“นี่เจ้าคิดอยากจะให้ข้าตายหรือไร? ถึงได้นำใบหน้าของข้าไปทำเรื่องเช่นนี้” ไป๋เพ่ยเจินกังวลไปสารพัดเพร
