ะจำตำหนัก“พวกเจ้าออกไปก่อน” ต่งมามาหลี่หันไปสั่งนางกำนัลแปดคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าให้ออกไปรอข้างนอกหงซือซือก้มหน้าลอบถอนหายใจ ‘เคราะห์ดีจริงที่ข้าเลือกแปลงโฉมเป็นนางผู้นี้’“มามาหลี่ พิธีศพเป็นอย่างไรบ้าง?” ร่างอรชรค่อยๆ เหยียดแขนขาออกเล็กน้อย นางกำนัลที่ยืนใกล้ที่สุดจึงคุกเข่าลงนวดขาให้พระสนมเบาๆ หงซือซือหันไปสบตากับนางกำนัลผู้นั้นเมื่อไม่เห็นว่านางจะเรียกตนเข้าไปช่วยจึงเลือกยืนก้มหน้านิ่งๆ“กำลังเตรียมพิธีเพคะ แต่ชินอ๋องยังทรงสืบเรื่องสาเหตุการสิ้นพราชนม์อย่างคร ่าเคร่งเช่นเดิม เพราะทรงเชื่อว่าต้องมีคนวางยาองค์ชาย”“หึ! ก็ตายด้วยวิธีเดียวกันกับองค์ชายใหญ่นี่นะ ก็น่าสงสัยมิใช่หรือ? แต่คงจะหาตัวคนร้ายยากหน่อยนะยาที่ไม่ทิ้งสี รสชาติ และกลิ่นแบบนี้ แค่จะหาคนที่รู้จักตัวยาก็ยังยากเลย” เสิ่นกุ้ยเฟยแสยะยิ้มเล็กน้อย“เช่นนี้ก็คงเพิ่มโอกาสให้พระสนมแล้วเพคะ”“ใช่! ฝ่าบาทจะได้ทรงยกเลิกการมอบน ้าแกงนั่นให้เปิ่นกงเสียที นี่หากเปิ่นกงมิได้ยาบำรุงหายากจากท่านพ่อก็คงไม่มีโอกาสรักษาร่างกายไว้รอการตั้งครรภ์เป็นแน่”“หม่อมฉันได้ยินมาว่า หลายวันก่อนทรงเสด็จตำหนักฟาหยางกับตำหนักห่าวซินนะเพคะ” ต่งมามาหลี่คอยสืบข่าวอยู่เสมอว่าฮ่องเต้แต่ละวันทรงไปประทับกับพระสนมองค์ใด แม้พระสนมในตำแหน่งระดับสูงยามนี้จะมีเพียงเสิ่นกุ้ยเฟยอยู่ในตำแหน่งสูงสูดที่มีเงินเบี้ยหวัดถึงเดือนละแปดร้อยตำลึง ทว่าก็ต้องหาโอกาสที่จะเป็นคนโปรดข
