องฮ่องเต้อยู่ตลอดเวลา ยิ่งยามนี้ตำแหน่งฮองเฮาได้ว่างลงนับเป็นโอกาสในการช่วงชิงความเป็นหนึ่งในวังหลังของคุณหนูของนาง“ประทับแล้วอย่างไร? ถ้าฝ่าบาทนอนกับนางก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” รอยยิ้มเศร้าและน ้าเสียงของกุ้ยเฟยทำให้หงซือซืออดจะเหลือบมองใบหน้างดงามนั้นมิได้“หม่อมฉันมิเห็นว่าอู๋กงกงจะสั่งให้คนเอาน ้าแกงห้ามครรภ์ไปส่งนาง ขันทีที่ติดตามบอกว่าฮ่องเต้เสด็จกลับตำหนักเป่าฉียามซื่อเพคะ”“หลายเดือนแล้วที่ฝ่าบาททรงงานหนัก แม้จะเสด็จมาหาเปิ่นกง ทว่าเจ้าก็เห็นเพียงแค่พูดคุยแล้วก็เสด็จกลับเป่าฉี การเสด็จตำหนักอื่นอาจจะดูเป็นปกติแต่ก็มิได้ทรงหลับนอนกับผู้ใด?”“พระสนม เป็นไปได้หรือไม่ว่าฮ่องเต้จะทรงคิดแต่งตั้งฮองเฮาพระองค์ใหม่แล้ว?” ต่งมามาหลี่ที่สืบเสาะทุกเหตุการณ์ในวังหลังก็รู้ดีกว่าฮ่องเต้คล้ายกับทรงเหนื่อยหน่ายการไปเยือนตำหนักสนมทั้งหลายส่วนใหญ่ก็แจ้งว่าราชกิจมากในหนึ่งเดือนนี้เสด็จออกจากเป่าฉีเพียงหกครั้ง และมิได้ร่วมหลับนอนกับผู้ใดเพียงมาเยือนเสวยพระยาหารค ่าแล้วก็เสด็จกลับ“เปิ่นกงเองก็ระแวงอย่างที่เจ้าว่า มีฎีกากราบทูลเสนอชื่อหรือยัง?”“มีแล้วเพคะ แต่พระสนมก็รู้ว่าตระกูลที่คู่ควรจะขึ้นมาเป็นฮองเฮาในยามนี้ก็เหลือไม่กี่ตระกูลแล้ว” ต่งมามาหลี่ติดสินบนขันทีขอรู้รายชื่อคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่ถูกเสนอชื่อให้มาดำรงตำแหน่งฮองเฮาแล้ว“โฉมหน้าของพวกนางล้วนมิได้งดงามอย่างเช่นพระสนมเพคะ ไม่ต้องทรงกังวลพร
