ร็วขณะที่มาถึงด้านหน้าเย่แจ๋หยิ่ง ก็เดินผ่านเขาไป ราวกับว่ามองไม่เห็นเขาคนนี้เย่แจ๋หยิ่งตะลึงก่อน เดินตามหลานเยาเยาเข้าไปในจวนอย่างว่องไวในใจกังวลก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ไม่สามารถรับปากนางได้ ดูสิ ตอนนี้หึงแล้ว ตอนนี้เย่แจ๋หยิ่งกำลังคิดทุกวิถีทางที่จะคิดได้ คิดวิธีว่าประเดี๋ยวจะปลอบนางอย่างไร177
รอจนห่างจากประตูใหญ่ไกลแล้ว ในที่สุดหลานเยาเยาก็หยุดฝีเท้าลง หันกลับมายื่นมือต่อเขาเย่แจ๋หยิ่งเพิ่มความเร็วฝีเท้า รีบเข้าไป เอื้อมมือไปจับมือนางที่ยื่นมา สิบนิ้วเกี่ยวกันแน่น ในพริบตา ทั้งสองก็ยิ้มอย่างรู้กันที่แท้ นางไม่ได้โกรธเพียงแค่ระมัดระวัง เกรงว่าคนนอกที่อยู่ในที่ลับจะสังเกตเห็นอะไร เมื่อครู่จึงตั้งใจทำเหมือนมองไม่เห็นเย่แจ๋หยิ่ง“เยาเยา เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”“ได้ยินอะไร?”หลานเยาเยาเลิกคิ้วถามเขา“ก็คือเรื่องที่ข้าไปพบถังมู่หวั่น เรื่องนี้กำลังแพร่สะพัดไปทั้งถนนใหญ่”“อืม ได้ยินแล้ว ท่านได้แสดงความบริสุทธิ์ของตัวเองจนไม่สามารถบริสุทธิ์กว่านี้ได้ตั้งนานแล้ว หากข้ายังโกรธท่านอีก เช่นนั้นข้าก็เปลี่ยนเป็นคนขี้หึงแล้ว อีกทั้งข้าเชื่อท่าน ในใจท่านมีเพียงข้าคนเดียว”เขาเป็นยังไงนิสัย นางจะไม่เข้าใจ?ยิ่งไปกว่านั้น ให้เขาไปพบถังมู่หวั่น ยังเป็นการเสนอของนางพูดจบ หลานเยาเยายังอดที่จะเอาหัวไปพิงบนไหล่ของเขาเล็กน้อยไม่ได้คำเหล่านี้ บวกกับการกระทำนี้ ทำให้ใจของเย่แจ๋หยิ่งอบอุ่นทันที178
แม้ว่าเขาจะกลัวหลานเยา
