่หวั่นออกอาการ ทำคนโดนมนต์ดำออกมาอีกครั้ง เช่นนั้นก็ไม่มีปัญญาที่จะฉลองปีใหม่ดีๆแล้ว”170
เย่แจ๋หยิ่งไม่ขยับร่าง มือถือหวีไม้แดงที่ประณีต หวีผมให้นาง การกระทำอ่อนโยนแต่แววตากลับโกรธเคือง มองดูนางเงียบๆเขาเสียใจแล้ว!ทำไมวันนั้นต้องตอบรับแผนการของหลานเยาเยา? ต้องเป็นความลุ่มหลงแน่ๆหลานเยาเยาก็คือผีผู้หญิงนั้นที่ทำได้เพียงดูดวิญญาณเขา“เยาเยา ข้ารู้สึกว่าไม่เหมาะสมอย่างมาก”เย่แจ๋หยิ่งวางมาดของท่านอ๋องผู้สง่างามขึ้น เอ่ยคำพูดที่ไม่มีอำนาจสักนิด“เพื่ออนาคตที่ดีกว่าของพวกเรา รีบไปรีบกลับ”เมื่อคำพูดนี้ออกไปเย่แจ๋หยิ่งก็จนปัญญาจะโต้แย้งถูกแล้ว!เพื่ออนาคตที่งดงาม จำเป็นต้องกำจัดอันตรายทิ้ง ดีที่สุดต้องถอนทั้งรากทั้งโคนไม่เช่นนั้นจะเป็นหายนะในภายหลังเขาหวีผมช่อสุดท้ายให้ราบรื่นอย่างจนปัญญา จากนั้นวางหวีไม้แดง หมุนตัวจากไป ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรอีก เขาหยุดลงหันกลับมามองนางอีก มองอย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยหลานเยาเยาเลิกคิ้ว ยิ้มหวาน“ต้องการผ้าเช็ดหน้าให้ท่านผืนหนึ่งหรือไม่ ให้ท่านเดินกาวหนึ่งหันกลับสามรอบส่ายก้นไปมา?”171
“ไม่รู้จักหลอกล้อ หึ!”เย่แจ๋หยิ่งตั้งใจทำเป็นโกรธแล้วจากไปผู้ชายที่ไม่มีเนื้อกิน ติดคนจริงๆ ยังไม่ได้แยกกันก็ทำใจได้ไม่แล้วเห้อ!หลานเยาเยาส่ายหัว ไม่รู้ว่าเอาน่องไก่ย่างเหลืองกรอบออกมาจากไหน กัดลงไปด้วยความปวดใจอย่างมากคำหนึ่ง“ฤดูหนาวเย็นเร็วเกินไป แต่ยังพอจะกินได้”ไม่ใช่ว่านางกินคนเ
