งเย่แจ๋หยิ่งแหบตํ่าเห็นท่าไม่ดี หลานเยาเยาคิดผลักเขาออก แต่ทำอะไรไม่ได้เวลานี้ผลักเขาไม่ได้แล้ว กลับถูกเขากอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าต้องการบีบนางเข้าไปในร่างกายของเขา“เยาเยา คืนนี้เจ้ากล้ามา จะต้องรู้เป็นธรรมดาว่าข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้ ดังนั้น เจ้าเตรียมใจมาดีแล้วใช่หรือไม่?”หลานเยาเยานิ่งไปครู่หนึ่ง หยุดการขัดขืน เงยหน้ามองเย่แจ๋หยิ่งด้วยใบหน้าแดงกํ่า เปิดปากพูด ริมฝีปากบางๆของเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆยกขึ้น ก้มลงพูดเบาๆข้างหูของนางประโยคหนึ่ง“ไม่ต้องพูด ข้ารู้แล้ว”พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็เข้าใกล้ริมฝีปากของนาง จูงลงไปเบาๆคิดถึงมานาน จูบบางๆอย่างง่ายดายทำให้คนสองคนสมใจอยากไม่ได้แล้ว เมื่อครู่ได้รับพิธีศีลมหาสนิทจากหนังสือชายชอบชาย แม้ว่าแรกเริ่มเย่แจ๋หยิ่งจะยอมรับไม่ได้ แต่เวลานี้เป็นคนที่เขาคิดถึงตลอดเวลา อีกทั้งหลังจากที่ชนะได้รับการเห็นด้วยจากนาง ก็ไม่มีความกังวลใดแล้ว131
ปากฟันประกบกัน ความคิดจิตใจเชื่อมถึงกันหลานเยาเยารู้สึกว่าตัวเบาอย่างฉับพลัน ก็ถูกเย่แจ๋หยิ่งอุ้มขึ้นขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน สิ่งของบนโต๊ะถูกผลักไปอีกข้างหนึ่งตาเห็นเย่แจ๋หยิ่งต้องการทับขึ้นมาด้านบน ในดวงตาของนางฉายแววเจ้าเล่ห์ผลักออกเบาๆทันที จึงถูกผลักออกไป จากนั้นกระโดดลงไป กลับจากผู้ถูกกระทำเป็นผู้กระทำ กดเย่แจ๋หยิ่งไว้กลับชั้นหนังสือด้านหลังโดยประมาณคือถูกการกระทำของนางได้รับความชื่นชอบแล้วเย่แจ๋หยิ่งยิ้มและอ้าแขนออก รอจนน
