างทำทุกอย่างที่ปรารถนาหลานเยาเยาก็ไม่เกรงใจมองดูปกเสื้อที่เดิมทีก็เปิดกว้างของเขา พริบตานั้นรู้สึกเลือดลมพรั่งพรู ยื่นมือไปโดยไม่รู้ตัว ไปสัมผัสทรวงอกของเขา จากนั้นดึงเสื้อคลุมออกอย่างรวดเร็วต่อจากนั้น มือทั้งสองกอดร่างกายเขาอย่างแนบแน่น เงยหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากที่ชุ่มชื่นอีกครั้งเย่แจ๋หยิ่งตอบสนองนาง นิ้วมือเรียวยาวเคลื่อนไหวไปมาที่แผ่นหลังของนาง ค่อยๆเคลื่อนมาด้านหน้า เมื่อต้องการยื่นเข้าไปในปกเสื้อของนางอย่างกล้าหาญ…….“กึก” เสียงหนึ่งเหมือนกับว่ามีของอะไรร่วงหล่นที่พื้นทำให้หลานเยาเยาตะลึงทันที มองไปทางของที่ตกบนพื้นด้วยสัญชาตญาณไม่เห็นไม่รู้ เมื่อเห็นตกใจยกใหญ่132
เป็นหนังสือชายชอบชายเล่มหนึ่ง อีกทั้งคุ้นๆมาก ราวกับว่าเป็นหนังสือที่เย่แจ๋หยิ่งถือไว้ในมือเมื่อครู่พระเจ้า!หลานเยาเยาตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิงแล้วเก็บหนังสือขึ้นมา กำลังต้องการพลิกดู เย่แจ๋หยิ่งก็หยิบหนังสือไปแล้ว สีหน้าเคอะเขินเป็นอย่างมาก พูดเบาๆประโยคหนึ่ง“ไม่ต้องดู เจ้าจะรังเกียจข้า”หนังสือชนิดนี้ เขาเคยดูหมิ่นสิ่งนี้ กระทั่งถึงขั้นรังเกียจ ตอนนี้ตัวเองกลับแอบดูอย่างหลบๆซ่อนๆ ยังถูกหลานเยาเยาพบเข้าอีก ทั้งยังเป็นเวลาเช่นนี้ด้วยนี่ควรเซ็งแค่ไหนกัน!เป็นการกระทบกระเทือนต่อหลานเยาเยาอย่างไม่ต้องสงสัยเย่แจ๋หยิ่งกลัวแล้ว สีหน้าหมองจนยากที่จะเอ่ยปากเขามองดูนาง นํ้าเสียงแทบจะแฝงด้วยความอ้อนวอนเล็กน้อย : “อย่าเกลียดข้า!”การเป
