ข้าวด้วยรวดเร็วถึงระดับที่ข้าวชามหนึ่งกินหมดไปในสามคำในใจเขาคิดเพียง รีบทำภารกิจให้เสร็จเร็วๆ รีบออกไปจากสถานการณ์พลอดรักไปแต่ดวงตาของเหล่าผู้อาวุโสจ้องมองตรงไปยังอ๋องเย่พวกเขาสองคน ตะเกียบจิ้มลงในชามข้าว ทำให้เกิดกลิ่นหอมกรุ่น จิ้มข้าวสวยเม็ดขาวในชามจนทนมองไม่ได้ระหว่างอ๋องเย่ที่คุ้นเคยและคุณชายซ่างกวนที่เพิ่งรู้จัก เดิมทีพวกเขาควรจะโน้มน้าวอธิบายให้อ๋องเย่ระวังการวางตัว จากนั้นก็กีดกันคุณชายซ่างกวนที่ไม่รู้กาลเทศะบนโต๊ะอาหารถึงจะถูกแต่ตอนนี้รู้สึกว่าอ๋องเย่เป็นผู้นั้นที่เป็นส่วนเกินอย่างแปลกประหลาดเห้อ! ผู้ชายดีๆถูกผู้หญิงธรรมดาคว้าไปแล้วเอ๊ะ? ไม่ถูกเป็นผู้หญิงดีๆถูกผู้ชายคว้าไปแล้วไม่ว่าใครจะคว้าใคร อย่างไรเสียก็คือคว้าไปแล้ว5
เห็นเจ้าสำนักของตัวเองกินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว ก็รีบหาข้ออ้างออกไปจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเหล่าผู้อาวุโสก็เก็บสายตากลับมา หันและมองไปทางเงาหลังของยู่หลิวซูที่จากไป ในใจล้วนแอบมีความคิดเจ้าสำนักบรรลุนิติภาวะตั้งนานแล้ว ทั้งยังทนรับความเจ็บปวดทรมานของพิธีศีลมหาสนิท เหมาะสมที่จะแต่งงานแล้วอย่างยิ่ง แน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ ควรให้พวกเขาอุ้มเจ้าสำนักน้อยได้แล้วต้องวางแผนดีๆสักหน่อย ให้เจ้าสำนักไปคว้าหญิงดีๆของครอบครัวอื่น…….ทานอาหารเสร็จ เดิมทีหลานเยาเยาต้องการขอตัวลา แต่ในใจยังมีเรื่องที่ไม่วางใจดังนั้นจึงลังเลไม่ก้าวไปด้านหน้าสักที“เย่แจ๋หยิ่ง ข้า…….”น
