างไม่รู้ว่าจะเอ่ยอย่างไร ตัวตนยังระบุไม่ชัดเจน เรื่องนี้ถามใครก็ล้วนไม่ดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งคนผู้นั้นในสายตาของคนนอก ในราชวงศ์เก่าก็ได้ตายไปแล้ว และคนที่ยืนยันคนผู้นั้นได้ล้วนเป็นคนที่ใกล้ชิดเป็นอย่างมาก แต่ฐานะของนางตอนนี้เป็นเพียงแค่คนนอกผู้หนึ่ง“อย่าพูด ข้าพาเจ้าไปสถานที่ที่หนึ่ง”พูดจบ!เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้บอกว่าจะพานางไปที่ไหน ลากนางแล้วก็ไปภูเขาหลังสำนักหงอี ใจกลางป่าไผ่ที่เขียวชอุ่มงดงามผืนใหญ่ มีสุสานโอ่อ่าและถูกต้องตามพิธีแห่งหนึ่ง เรียบง่ายแต่ไม่ไร้ความน่าเกรงขาม เคร่งขรึมและสุขสงบบนป้ายศิลาหน้าหลุมศพมีเพียงสี่คำ : สุสานของตาเย่น6
เครื่องบรรณาการของเซ่นไหว้ด้านหน้าป้ายศิลากองเป็นภูเขา ไฟธูปไม่มอดรอบๆของสุสานถูกกวาดทำความสะอาดจนสะอาดสะอ้าน ราวกับว่ามีคนมาเยี่ยมเยือนทุกวันเบ้าตาของหลานเยาเยาแดงทันที นํ้าตาใสๆไหลลงมา คิดถึงตาเฒ่าผู้น่ารักผู้นั้นอย่างฉับพลันพวกเขาเคยทะเลาะกันตีกันวุ่น มอบความรักให้กันและกันแต่เพื่อนาง ตาเฒ่าโง่ผู้นี้ไม่สนอันตรายไปที่ทะเลทรายเป็นเพื่อนนาง และถูกฝังอยู่ในทะเลทรายตลอดกาล ทุกความโกรธและรอยยิ้มของเขายังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ เหมือนดั่งเมื่อวานคือตาเฒ่าเย่น!แม้ว่าจะเป็นเพียงสุสาน แม้ว่าจะมีเพียงตาเย่นสองคำ นางก็รู้ว่านี่คือสุสานที่พวกเขาสร้างให้เขาในเวลาอันสั้นนางควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ ปล่อยให้นํ้าตาของตัวเองไหล…….เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้มองทางนาง สายตาม
