บรรยากาศเดิมทีในห้องรับแขก หลังจากที่ยู่หลิวซูพวกเขามาถึงก็มีความอึมครึมตอนนี้เมื่อเย่แจ๋หยิ่งเปล่งเสียงออกมา บรรยากาศลดลงถึงจุดเยือกแข็งในพริบตา ราวกับว่าต้องการทำให้ยู่หลิวซูพวกเขาแข็งตัวเช่นนั้น“แฮ่มแฮ่ม!”ยู่หลิวซูที่ดึงสติกลับมาได้เห็นสายตาที่ทำให้คนผวาของเย่แจ๋หยิ่ง ทำตัวไม่ถูกในพริบตา“ขออภัยขอรับ ข้าเสียมารยาทแล้ว”หลังจากพูดจบยู่หลิวซูหันกลับไปมองผู้อาวุโสไม่กี่ท่านที่อยู่ด้านหลัง อยากให้พวกเขาช่วยสถานการณ์เช่นนี้ตอนนี้ กลับกันกับที่จินตนาการไว้ซ่างกวนหนานซู่ผู้นี้ก็ดีมากนี่!ตาหูจมูกปากสง่างาม รูปงามไม่ทำร้ายประเทศปราชาชน และไม่ใช่ท่าทางที่จะมีเล่ห์เหลี่ยมลํ้าลึก ท่าทางเช่นนี้ตรงไหนก็ดีหมด เขาไม่รู้สึกถึงว่ารำคาญสักน้อย กลับยังมีความรู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักก็สนิทกันแล้วอีกเบ่งอำนาจอะไรไปเจอผีเถอะ!ผู้อาวุโสไม่กี่ท่านอยากเบ่งอำนาจหรือหยั่งเชิงอะไร ก็ให้พวกเขาทำก็พอแล้ว เขาไม่เป็นห่วงสักนิดว่าซ่างกวนหนานซู่จะเสียเปรียบโดยเฉพาะอย่างยิ่ง!คนที่อ๋องเย่ชอบพอจะต้องเป็นบุคคลที่มีความสามารถ?1361
หลานเยาเยาไม่รู้ เพียงแค่พบหน้าเท่านั้น ยู่หลิวซูก็ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับนางแล้วใครจะรู้…….ราวกับว่าผู้อาวุโสไม่กี่คนนั้นจะเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เห็นสายตาของเจ้าสำนักทอดมา แต่ละคนก็แอบสะกิดกันผลักกัน ในที่สุดแววตาทั้งหมดก็ตกไปอยู่บนร่างของผู้อาวุโสรองนิ่งๆผู้อาวุโสรอง : “…….”ล้วนมองข้าทำไม ดูเจ้าสำน
