ญ่ไปดูหรือขอรับ?”หลานเยาเยามุมปากกระตุกเล็กน้อยแบบสังเกตไม่ออก ผิวเผินไม่มีความแปรผันใดๆ ท่าทางลักษณะของสุภาพบุรุษ“ไม่รีบไม่รีบ ค่อยๆเป็นไป คนขับเรือเทียบเข้าไปก็ได้แล้ว”ถ้านางเหาะได้ ยังต้องรอถึงตอนนี้หรือ? ไม่เห็นเงาคนตั้งนานแล้วขึ้นเรือ คนที่อยู่บนดาดฟ้า ทั้งหมดใช้สีหน้าเห็นผีมองดูนางหากว่าพวกเขาว่ายนํ้าได้ แทบอยากจะกระโดดลงนํ้าไปแล้วคนผู้นี้กลับต้องการขึ้นเรือมา เดี๋ยวก่อน ขึ้นเรือ? เช่นนั้นเขาก็นั่งเรือมา? !คิดถึงตรงนี้ คนที่อยู่บนดาดฟ้ากลุ่มนั้น พุ่งเข้ามาทางหลานเยาเยาอย่างรวดเร็วเป็นที่สุด จากนั้นก็ผ่านหลานเยาเยาไป ต่อจากนั้นอีก เรือลำเล็กที่บรรจุคนได้สี่ห้าคน ถูกคนกลุ่มนั้นฝืนเบียดแน่นแล้ว1208
มองดูพวกเขาแต่ละคนดิ้นรนอยู่ในนํ้า แล้วมองคนขับเรือหยิบกระบอกไม้ไผ่ฉุดพวกเขาขึ้นเรือทีละคน สุดท้ายคนขับเรือถูกพวกเขาเบียดจนตกลงไป“แย่แล้ว! คนขับเรือตกนํ้าแล้ว พวกเราจะไปอย่างไร?”“ห๊ะ? คนล่ะ อยู่ไหน? รีบดึงคนขึ้นมา พวกเราพายเรือไม่เป็นนะ!”“ก็อยู่ตรงข้างก้นของท่าน ข้าเห็นด้วยตาจะๆว่าท่านผลักคนขับเรือลงไป”“เจ้าเจ้าเจ้า……พูดความจริงเลอะเทอะอะไร รีบคว้าคนขึ้นมารีบไปเถอะ!”“……”หลานเยาเยาทุบๆไหล่ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา หมุนตัวก็เดินไปทางในเรือในเรือไม่ได้มืดสลัว อีกทั้งกว้างขวางสว่างไสว เมื่อมองไป ข้างในว่างเปล่าไร้คนแต่ด้านในห้องผู้โดยสารด้านในสุด เสียงโหยหวนเหมือนสัตว์ป่าแว่วมา เหมือนกับเจ็บป
