ิ่งก็เป็นเช่นนี้ ตั้งแต่เริ่มจนจบก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย!เย่แจ๋หยิ่งสีหน้าเรียบเฉย หรี่ตาลงเล็กน้อย เปิดปากอย่างเย็นชา :“เจ้ากำลังถามกดดันหมอข้างกายของข้า”หลานเยาเยา : “……” เป็นหมออีกแล้ว ราคาตกไปมากนะ!เย่หลีเฉินได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนทันที มองเย่แจ๋หยิ่งอย่างน้อยใจที่สุด ไม่พอใจแล้ว“เสด็จอา ท่านล้วนไม่รู้ประวัติที่มาของเขา ทำไมถึงได้ปกป้องเขาเช่นนี้ขอรับหากเขาเป็นผู้ที่มีเจตนาไม่ดี ต้องการคิดร้ายต่อท่านจะทำอย่างไรขอรับ?”“ข้ากลับหวังให้นางคิดร้ายต่อข้าเร็วๆหน่อย” สัญญาขายตัวให้นางหมดแล้ว นางยังไม่ทำอะไรกับตัวเองสักหน่อยอีก1189
เฮ้อ ยากจะทนเมื่อคำพูดนี้ออกไป หลานเยาเยา เย่หลีเฉินเปลี่ยนเป็นหินไปตรงนั้น ทั้งหมดใช้สายตาที่เหลือเชื่อมองดูเขาหลานเยาเยา : เย่แจ๋หยิ่งถูกอาการความคิดเพ้อเจ้อบีบคั้น?เย่หลีเฉิน : เสด็จอายังเป็นเสด็จอาของเขาอีกหรือ? รู้สึกเหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคนไม่ได้ยินพวกเขาสองคนส่งเสียง เย่แจ๋หยิ่งก็ค่อนข้างทนไม่ได้แล้ว สะบัดแขนเสื้อทันที นั่งบนเก้าอี้อย่างน่าเกรงขาม กล่าวอย่างเย็นเฉียบ :“ข้ามาพบเจ้า ก็ไม่ใช่ว่ายกโทษให้เจ้าแล้ว”เมื่อฟังถึงตรงนี้ เย่หลีเฉินละอายใจแล้ว ก้มศีรษะตํ่าลงโดยไม่รู้ตัวการเดินทางที่ทะเลทราย เป็นเขาแอบฝังศพของหลานเยาเยา แม้ว่าผิวเผินทุกคนล้วนยอมรับ เรื่องของหลานเยาเยาถูกพระคุณเจ้าหยวนซูพาไป แต่ลับหลังก็ค่อนข้างตำหนิเขาไม่มากก็น้อย เพราะทุกคนล้วนไม่ใช่ค
