่องเต้รุ่นแรกหนีรอดจากถํ้างู อาศัยพักฟื้นอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง วันหนึ่ง ในหมู่บ้านก็มีเด็กผู้หนึ่งตกนํ้า เป็นฮ่องเต้เย่ซางหลิงช่วยขึ้นฝั่ง ทำการรักษาช่วยคนโดยนางออกมาจากบ้านเด็กคนนั้น เย่ซางหลิงก็ยืนอยู่ด้านหน้าใต้ต้นไม้เก่าแก่ หันหลังให้นาง เหมือนกำลังชมวิว และเหมือนกำลังรอนางนางถาม : “ทำไมท่านยังไม่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก?”เขาหันกลับมา ยิ้มอ่อนๆให้นาง : “ข้ายืนอยู่นานแล้ว แล้วก็รอเจ้าไปด้วยกัน”เวลานี้เงาร่างของฮ่องเต้รุ่นแรก ค่อยๆผสานรวมกับเงาร่างของเย่แจ๋หยิ่งอย่างคาดไม่ถึงรูปร่างหน้าตานั่น……ยิ้มอ่อนนั่น……การเคลื่อนไหวโดยบังเอิญนั่น นํ้าเสียงที่แฝงด้วยความเคืองเล็กน้อยนั่นเหมือนกันทุกประการ1174
หลานเยาเยาคุ้นตาอย่างฉับพลัน ตอบด้วยยิ้มเบาๆ : “เมื่อครู่กำลังสอบถามเรื่องราวของคนตระกูลใหญ่โตนิดหน่อย ไม่ทันได้สังเกตขอรับ”“ตอนนี้ล่ะ? สังเกตเห็นแล้วหรือ?” เย่แจ๋หยิ่งไม่พอใจเล็กน้อยเอ่อหลานเยาเยามุมปากกระตุกนิดหน่อย เมื่อครู่ยังคุ้นตาอยู่ เวลานี้ หนาวเย็นขึ้นทันทีนี่ยังต้องถามอีก? เห็นก็เห็นแล้ว ยังต้องสังเกตเห็นอีกหรือ?“เมื่อสักครู่ท่านไม่ได้หลับไปแล้วหรือ? ทำไมมาที่นี่อย่างกะทันหัน?” หลานเยาเยาสงสัย หรือว่าก่อนหน้านี้คนนั้นคือแกล้งหลับ?“หมอข้างกายข้าหายไป กลัวว่านางจะหาทางกลับบ้านไม่เจอ จึงมาหา”หมอข้างกาย?หาทางไม่เจอ?ที่พูดคือนางหรือ?“เฮ้อ จนปัญญา คนงานยุ่งมากผู้หนึ่ง โรงหมอใ
