หญ่ขนาดนั้น คนไข้เยอะขนาดนั้น อาส้งเป็นคนที่วางใจไม่ได้ ข้าก็ต้องดูแลจัดการเสมอใช่หรือไม่?”จื่อซีมองดูรอบๆ มองดูเจ้านายของตัวเองเงียบๆแวบหนึ่ง รีบแก้ไขให้ถูกทันที :“ไม่ถูกนะขอรับ! คุณชายซ่างกวน โรงหมอนี้ของท่านเล็กมาก คนไข้ก็มีเพียงคนเดียว เมื่อครู่ข้ายังเห็นอาส้งผู้นั้นยืนอยู่บนหลังคาด้วยล่ะขอรับ!”1175
อยากรังแกเจ้านายที่มองไม่เห็น หมอข้างกายไม่มีท่าทีของหมอข้างกาย เขาไม่วางใจเป็นอย่างมาก หากว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้านาย คุณชายซ่างกวนจะต้องทำเจ้านายหายเป็นแน่หลานเยาเยาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองจื่อซีแล้วกล่าว :“เจ้าไม่พูด ก็ไม่มีใครว่าเจ้าเป็นใบ้ ไปเล่นข้างๆ”จื่อซีตอบด้วยจิตใต้สำนึก : “อ่อ ได้ขอรับ!”พูดจบ ยังจะถอยไปข้างๆจริงๆอีก หลังจากพบว่าตัวเองทำอะไร จื่อซีตะลึงจนเบิกตาโพลง มองดูหลานเยาเยาแบบทั้งอายทั้งเคือง ไม่มีอะไรจะพูดเลยทีเดียว“ทำธุระเสร็จแล้ว ไปเถอะ!”เย่แจ๋หยิ่งยกมุมปากเป็นรอยยิ้ม เยื้องย่างไปด้านหน้าช้าๆ ดึงแขนเสื้อของหลานเยาๆอย่างแม่นยำไม่มีพลาดแล้วจากไป“เดี๋ยวก่อน ข้ายังต้องรับสมัครพนักงานจัดยาให้โรงหมออีกสองสามคน”“ไม่เป็นไร จื่อซีจะจัดการ”“ไม่ใช่ เช่นนั้นคนไข้จะทำเช่นไร? เขายังมีความอันตรายซ่อนอยู่นะ!” หลานเยาเยาค่อนข้างไม่วางใจ“จื่อซีจะจัดการ”“แต่โรงหมอก็ต้องเปิดหรือเปล่า? ตั้งใจทุ่มเทเปิดโรงหมอ เปิดได้ไม่ถึงสองวันก็ฤกษ์ดีปิดร้านแล้ว เสียหายเป็นอย่างมาก”“เขาจะจัดการ”11
