? ท่านไม่ได้ตอบรับพ่อบ้านเหมยของจวนอ๋องเย่แล้วหรือ จะรักษาอาการไข้ใจให้อ๋องเย่?อ๋องเย่มีอำนาจมีอิทธิพล ตรวจเรื่องนี้ เป็นเพียงแค่เรื่องขยับปลายนิ้วขอรับ”“…….”แย่แล้ว!คิดไม่ถึงความสามารถในการเปิดปากพูดเรื่อยเปื่อย ส้งเย่นกุยก็ทำได้อย่างทันทีต่อหน้าคนอื่น พูดเช่นนี้ดีจริงๆหรือ?แต่ไม่รอหลานเยาเยาพูดจา ส้งเย่นกุยก็แสร้งพูดอย่างกล้าหาญอีก :“แต่ว่า ข้าดูแล้วไม่มีทางขอรับ อ๋องเย่ตอนนี้ไม่ก้าวออกจากบ้าน เป็นคนที่อยู่แต่ในบ้านโดยแท้ ท่านเข้าห้องบรรทมของเขาไม่ถึงครึ่งก้าวก็จะโดนไล่ออกไปนอกจาก ท่านจะเชิญพระคุณเจ้าหยวนซูมาด้วยกัน”1136
เมื่อคำพูดนี้โพล่งไปหลานเยาเยาเบิกตาโพลงอย่างไม่รู้ตัวส้งเย่นกุยเช่นนี้คือกำลังทำอะไร?นางบอกตั้งนานแล้ว พระคุณเจ้าหยวนซูไม่กี่คำนี้ไม่สามารถเอ่ยถึงได้ เขากลับดีพูดออกมาหมดเกือบจะสิ้นสุดเสียง ข้อมือของหลานเยาเยาก็โดนจับมือใหญ่ๆข้างหนึ่งที่เย็นเป็นนํ้าแข็งจับไว้ ยังแฝงไปด้วยความสั่นเทา“เจ้ารู้จักพระคุณเจ้าหยวนซู?” เสียงที่ทุ้มตํ่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดดังขึ้นใจของหลานเยาเยาตะลึงเล็กน้อยทำได้เพียงแถข้างๆคูๆ หรี่ตาเหล่มองส้งเย่นกุย ในตาเต็มไปด้วยการข่มขู่ กล่าวอย่างหมดกำลังใจ : “รู้จัก รู้จักเป็นธรรมดา”อยู่ไกลสุดขอบฟ้าอยู่ใกล้แค่ตรงหน้าเนี๊ย!“เขาอยู่ที่ไหน?” มือของเย่แจ๋หยิ่งยิ่งกำยิ่งแน่นขึ้นเกรงว่าส้งเย่นกุยจะพูดคำที่ละเอียดอ่อนออกมาอีก นางรีบตอบทันที :“ต่างประเทศ!”อย
