่างไรเสียเพียงบอกว่าต่างประเทศ แม้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะอยากออกทะเลไปหา ก็ต้องเตรียมตัวให้ดีก่อนสักหน่อย จึงสามารถออกทะเลได้ใครจะรู้……เวลานี้ ส้งเย่นกุยกลับโพล่งสองคำออกมา“เมืองหลวง!”1137
“……” หลานเยาเยารู้สึกหมดอาลัยตายอยากในพริบตา จ้องมองส้งเย่นกุยจนตาจะถลนออกมาด้านนอกแล้ว “เจ้าพูดอีกคำ ข้าจะปิดเจ้าไว้แล้ว”“ได้ได้ได้ ไม่พูดแล้วขอรับ” พูดถึงตรงนี้ ส้งเย่นกุยเดินอย่างเชื่องช้าเหนื่อยหน่ายสองสามก้าว ราวกับว่าอธิบายให้เย่แจ๋หยิ่งด้วยความหวังดีอีกครั้ง : “ข้าพูดไร้สาระไปเรื่องสองสามประโยค ข้ามีลางสังหรณ์ ข้ายังไม่ไปอีก ข้าจะถูกขังไว้ตลอดชีวิตแล้ว”พูดจบ!ส้งเย่นกุยไม่แม้แต่จะมองหลานเยาเยาสักแวบหนึ่ง ก็กระโดด เหาะขึ้นชั้นบนจากนั้นก็พลิกตัวจากไป คนก็ไปแล้ว เสียงยังจะดังมาทางอากาศ“คุณชาย โรงหมอมอบให้ข้าเลยขอรับ ท่านก็ถูกขู่เข็ญอย่างสงบใจเถอะขอรับ!”“……” ในใจของหลานเยาเยาตื่นเต้นเหมือนม้าหมื่นตัววิ่งผ่านไอ้บ้านี่……ไม่ตีสามวันก็เอาใหญ่แล้วไม่ได้ แผนการทั้งหมดถูกส้งเย่นกุยทำยุ่งเหยิงแล้ว นางจำเป็นต้องออกไปก่อนค่อยวางแผนใหม่อีกที ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าเย่แจ๋หยิ่งด้วยเหตุนี้ ใช้โอกาสที่เย่แจ๋หยิ่งไม่สนใจ นางดึงมือของตัวเองกลับ……แต่มือกลับถูกมือใหญ่ที่เรียวยาวควบคุม ราวกับว่าคาดการณ์นานแล้วว่านางจะต้องผละออกเช่นนั้น กำนางไว้แน่น ทำให้นางไม่สามารถหลุดพ้นได้เผชิญหน้ากับกลิ่นอายที่เย่อหยิ่งบีบคั้นผู้คนของเย่
