แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยากระแอมเบาๆทีหนึ่ง : “ปล่อยมือ!”1138
“ได้ยินว่าเจ้าต้องการรักษาอาการไข้ใจให้ข้างั้นหรือ?” เย่แจ๋หยิ่ง‘จ้อง’ผู้ที่อยู่ด้านหน้าผ่านผ้าสีแดง“ไม่ใช่ ข้ายังไม่……”“ข้าอนุญาตแล้ว”“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน ข้าข้าข้านั่น……”ไม่ได้ให้นางพูดอย่างสมบูรณ์ หลานเยาเยาก็ถูกเขาผลัก ผลักไปข้างกายของโม่เหลียงเฉินแล้ว และด้วยความรวดเร็วของมือโม่เหลียงเฉินในคราวนี้ คว้าข้อมือนางได้ในทันที“มีอะไรจะพูดกลับจวนอ๋องเย่ค่อยพูด” บนหน้าของโม่เหลียงเฉินแสดงให้เห็นถึงความปีติในที่สุดก็มีข่าวคราวของพระคุณเจ้าหยวนซูแล้ว ถือว่าเป็นข่าวดี เขาจำเป็นต้องถามข้อมูลให้ดีๆ : “ไม่รู้ว่าคุณชายมีนามว่าอะไร? บ้านอาศัยอยู่ที่ไหน? แล้วรู้จักพระคุณเจ้าหยวนซูได้อย่างไรหรือ?”มองดูใบหน้าที่ราบเรียบของโม่เหลียงเฉิน หลานเยาเยาถอนหายใจ กล่าวด้วยนํ้าแรงไร้เรี่ยวแรง :“เดินไปเดินไปก็รู้จักเข้าน่ะสิ!”“อ๋อ～โชคดีจริงๆ เช่นนั้นท่านชื่ออะไรล่ะ?” โม่เหลียงเฉินไม่แยแสการเล่นลิ้นของนาง“ทุกคนล้วนเรียกข้าคุณชายซ่างกวน”“อ๋อ～ที่แท้ก็คือคุณชายซ่างกวนนี่เอง! ยินดีที่ได้รู้จักๆ เห็นท่านปากแดงฟันขาวหล่อเหลาสง่างาม คิดว่าต้องมีพื้นเพที่ดีที่สุด ไม่รู้ว่าบ้าน……”1139
โม่เหลียงเฉินยังไม่ทันพูดจบ หลานเยาเยาก็ชนเข้ากับกำแพงเนื้อขณะที่นางเงยหน้า เย่แจ๋หยิ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หันกลับมา โน้มตัวมาข้างหน้าถามด้วยเสียงทุ้มตํ่า :“ชื่อเต็ม!” ซ่างกวนสอ
