งคำนี้ เขาชั่งคุ้นเคยยิ่งนัก“ซ่างกวนหนานซู่ ทำไมหรือ? ไม่เคยได้ยินชื่อที่น่าฟังขนาดนี้หรือ?”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไปเย่แจ๋หยิ่งชะงักงันในพริบตาอีกครั้ง ในสมองปรากฏคำพูดพวกนั้นทันที :“นางคือทายาทของตระกูลซ่างกวน—ซ่างกวนหนานซู่ พรุ่งนี้ก็คือฮองเฮาของประเทศที่ดูแลควบคุมวังหลัง นอกจากนี้ยังเป็นคนที่มองทะลุเหตุการณ์ลอบสังหารฉากนี้”“ไม่ได้ ซู่เอ๋อ เจ้าจำเป็นต้องกลับวังกับข้า อยากเป็นหมอเทวดา ข้าออกพระราชโองการฉบับหนึ่งก็ได้”“ได้ยินว่าที่ไกลๆมีเจ้า เดินทางหลายพันลี้ ข้าโชยลมที่เจ้าเคยโชย ดูทิวทัศน์ที่เจ้าเคยดู แล้วพบกับเจ้าอีกที่นี่ นี่นับว่าชาตินี้มีวาสนาต่อกันหรือไม่?”“ปากของเจ้าหวานมาก แฝงด้วยไฟฟ้า ชาๆ ในใจของข้าเต้นอย่างรวดเร็ว”คำพูดเหล่านี้ยังวกวนอยู่ในสมองเรื่อยๆ ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งแย่งหลานเยาเยากลับมาจากมือของโม่เหลียงเฉิน จับมือของนางไว้เองคราวนี้ ลงมือไม่หนัก แต่ก็ไม่สามารถให้หลานเยาเยาหลุดพ้นได้“ไพเราะจริงๆ!”“ห๊ะ?” หลานเยาเยามุมปากกระตุกเล็กน้อย1140
จบคำพูด มุมปากของเย่แจ๋หยิ่งยกเป็นรอยยิ้มขึ้นเบาๆ บางจนแทบจะไม่มีทางสังเกตเห็นได้จากนั้นก็พาหลานเยาเยาเหาะจากไป ทิ้งโม่เหลียงเฉินที่สีหน้างงงันไว้เกิดอะไรขึ้น?ทำไมถึงไม่กล้าถามล่ะ?
1141
