าะสมหรือขอรับ?”ได้ยินดังนั้น!แววตาของหลานเยาเยาหมองหม่น สูดหายใจลึกๆ กล่าวอย่างปากแข็ง :“ข้ากำลังพยายามแสวงหาความงามของความผอม ทำไม เจ้ายังจะอิจฉาอีกหรอ?”“แน่จริงตอนกลางคืนท่านอย่าทำให้ข้าเห็นท่านแอบนํ้าตาตก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปดวงตาของท่านก็ต้องร้องไห้จนตาบอดแล้ว ยังจะไปพบเขาอย่างไร?” ส้งเย่นกุยอดใจไม่ได้จริงๆ ยังจะเปิดโปงอย่างไร้ความปรานีอีก“ท่านยังคิดต้องการตรวจอาการไข้ใจให้เขา ที่ควรตรวจไข้ใจที่สุดก็ตัวท่านเองคิดเพ้อเจ้อทั้งวันทั้งคืน แทบเป็นจิตเภทแล้ว1100
ข้าระบบผู้หนึ่งที่ไม่มีความรู้สึกก็ล้วนทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว หากว่าอ๋องเย่อยู่ ท่านยังจะทำให้เขามีชีวิตได้อย่างไรขอรับ?”หลานเยาเยาตะลึงงันอยู่นาน ในที่สุดก็ทนไม่ได้เบ้าตาแดง นํ้าตาไหลลงมาเหมือนเขื่อนแตก จากนั้นก็หลับตาลงเงียบๆ มือกุมทรวงอกที่ปวดจี๊ดๆของตัวเองค่อยๆนั่งลงบนพื้น“ข้าคิดมาตลอดว่าตัวเองปิดซ่อนได้ดีมาก คิดไม่ถึงยังจะถูกเจ้าพบเห็นเข้าอีก”“แต่ว่า ทำอย่างไรได้? ข้ายังจะทำอย่างไรได้อีก? ข้าก็เป็นคนทำผิดผู้หนึ่งที่รักษาใจของตัวเองไม่ได้ ทั้งลืมฮ่องเต้ในอดีตชาติไม่ได้ ทั้งตัดใจจากเย่แจ๋หยิ่งใจปัจจุบันไม่ลง”“ความทรงจำของอดีตชาติและชาตินี้ล้วนผสมผสานเข้าด้วยกันอยู่ในสมองของข้ามาตลอด ทุกวันคืนข้าล้วนได้รับการประณามจากจิตใจที่มีมโนธรรม เจ้าให้ข้าทำอย่างไร?”นางทำอะไรไม่ได้……นางสับสน……นางกินไม่ได้นอนไม่หลับ……ต่อหน้าส้งเย่นกุยในเวลา
