ชายชุดคลุมสีอ่อนมายืนอยู่ข้างกายนาง สังเกตนางรอบหนึ่งอย่างละเอียด จึงพยักหน้าอย่างพอใจมาก“อยู่บนตัวของท่าน สมบูรณ์แบบมาก”เห็นหลานเยาเยามองเขา ค่อยๆขมวดคิ้ว ส้งเย่นกุยรีบดึงสติความคิดอ่านทันที“อ๋อ อีกร่างหนึ่งหรอ! ถูกฝังแล้ว ท่านจ้องข้าทำไมขอรับ? ไม่ใช่ข้าฝัง เรื่องนี้ท่านควรไปหาเย่หลีเฉิน เป็นเขาที่แอบฝังท่านเขาสาบานว่า ต้องการสร้างหลุมศพที่สวยงามโอ่อ่าให้ท่าน ท่านดูสิขอรับนี่ก็หนึ่งปีแล้ว ทั้งผืนทะเลทรายนี้นอกจากข้าและท่าน แม้แต่เงาของผีก็ไม่มี”พูดจบ!ส้งเย่นกุยทำท่าทางที่น่าเบื่อเอาเท้าเขี่ยทราย บนใบหน้าซ่อนความปีติไว้ไม่ได้“หนึ่งปีแล้ว เฝ้ารอหนึ่งปีเต็มๆแล้ว ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”แต่ทว่า หลานเยาเยากลับจับใจความสำคัญในคำพูดของเขา ในแววตาแฝงความสงสัย“หนึ่งปี?”การปลุกความทรงจำ รู้สึกเป็นเพียงเวลาชั่วพริบตา คิดไม่ถึงว่าเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว มิน่าล่ะทั้งตัวของนางเต็มไปด้วยกลิ่นยาฉุนๆเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ และนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น หลานเยาเยาก็เศร้าหมองในทันที อารมณ์จิตใจค่อนข้างเจ็บปวดนางยังมีหน้าอะไรไปเผชิญหน้ากับเย่แจ๋หยิ่งอีก?1063
นางคิดมาตลอดว่าตัวเองจิตใจแน่วแน่มั่นคง เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อความสัมพันธ์แต่ตอนนี้ ข้ามเวลามาสองครั้งเกิดความรักทั้งสองครั้ง แม้ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีความทรงจำ นั่นก็ไม่ควรแม้ว่าพวกเขาจะเหมือนคนเดียวกัน แต่นิสัยไม่เหมือนกัน ห่างกันเป
