มองดูบ่อโลหิตตรงหน้า โจวข่านทำหน้ามึนงง
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้น “สระโลหิตสัตว์อสูร มีประโยชน์อย่างมากในการขัดเกลากายาของเจ้า ลงไปลองดูซะ!”
“สระโลหิต? ขัดเกลากายา?”
โจวข่านได้ยินดังนั้นก็ชำเลืองมองฟองเลือดที่ผุดปุๆ ขึ้นมาจากบ่อสีแดงฉาน กลิ่นคาวคลุ้งทำให้ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากท้วง
“ท่านอาจารย์ ข้าคิดว่า…”
ฟุ่บ!
จางอวิ๋นไม่รอให้เขาพูดจบ กระชากชุดคลุมตัวนอกของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว แล้วยกเท้าถีบส่งลูกศิษย์ลงไปในสระฝั่งขวาทันที
“อ๊ากกก——”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยระดับเสียงแหลมสูงเสียดฟ้า ร่างของโจวข่านก็ร่วงกระแทกผิวน้ำดัง ตูม!
มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลยว่า น้ำเลือดสีแดงข้นคลั่กในสระเริ่มไหลทะลักเข้าหาโจวข่านราวกับฝูงปิรันย่ารุมทึ้งเหยื่อ
“เจ็บ! เจ็บโว้ยยยย——!!”
โจวข่านแหกปากร้องลั่น รู้สึกเหมือนมีมดคันไฟนับหมื่นตัวกำลังกัดเจาะไชไปทั่วทุกรูขุมขน เขาตะเกียกตะกายจะปีนขึ้นมาจากสระด้วยความทุรนทุราย
“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว!”
จางอวิ๋นไปยืนดักหน้าตรงจุดที่เขาจะปีนขึ้นมา พร้อมเอ่ยปลอบใจด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ท่านอาจารย์ มันเจ็บจร
