ลี่ยนเป็นลักษณะที่เขาเคยไม่ชอบ แต่ก็เป็นลักษณะท่าทีที่เขาหวังจะได้เห็นเป็นที่สุด“เจ้า……”หลานเยาเยาสลัดความทรงจำภาพลวงตาที่ได้ประสบเมื่อครู่ทิ้ง เอียงศีรษะเลิกคิ้วเล็กน้อยมองดูเขา กล่าวหยอกล้อว่า : “เรียกเจ้านายออกมาให้ฟังสักคำ?”ได้ผ่านความทรงจำภาพลวงตาเมื่อครู่ นางมั่นใจอย่างแน่นอนแล้วว่าส้งเย่นกุยเป็นใครมิน่าล่ะวิชาการรักษาของเขาถึงได้เหมือนกับนาง……มิน่าล่ะเขาถึงสามารถเอาอาหารที่นางเก็บไว้ในช่องว่างที่ระบบรักษาออกมาได้อย่างง่ายดาย……มิน่าล่ะเขาไม่เหมือนคนปกติทั่วไป ไม่ต้องกินดื่มขับถ่าย เพียงเพราะว่าเขาไม่ใช่คน แต่เป็นเจ้าระบบที่ปลูกฝังอยู่ในจิตใจของนางหยั่งรากลึกลงไปในส่วนลึกของจิตวิญญาณของนางหากบอกว่าก่อนหน้าที่ยังไม่ได้เจอส้งเย่นกุย เสียงพูดคุยแรกเริ่มของระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บในสมองเป็นเหมือนกับกลไก หลังจากนั้นจากการเลื่อนขั้นของ882
ระบบทีละขั้นทีละขั้นแปรเป็นความเป็นมนุษย์ แม้ว่าจะมีความสามารถในการจัดรวมคำของตัวเอง แต่สุดท้ายสิ่งที่เป็นเหมือนจิตวิญญาณขาดหายไปและสิ่งของที่ขาดหายไป ก็คือส้งเย่นกุยในตอนนี้เมื่อทั้งสองพบกัน ห่างกันเป็นสองสามพันปี จำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่แน่นอนในการหลอมรวม ดังนั้นหมู่บ้านฝันฮั๋วที่เป็นภาพลวงตา ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บสัมผัสถึงส้งเย่นกุย ด้วยเหตุนี้ก็เหมือนกับที่ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บบอกเองว่าร่างกายของมันถูกควักจนว่างเปล่าแล้วช่วงเวลาระยะหลัง
