ว่ากองทัพมดทะเลทรายที่ไล่ๆมาหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ โดยรวม ตลอดทางพวกเขาสนใจแต่วิ่งและบินหนี ไม่มีใครทันหันกลับไปมองพูดตามจริง ตั้งแต่หลังจากที่ส้งเย่นกุยช่วยพวกเขาหนีออกมาจากวงล้อมของกองทัพมดทะเลทราย ส้งเย่นกุยก็นำทางพาพวกเขามายังส่วนลึกของทะเลทรายจนถึงตอนนี้ ส้งเย่นกุยก็หยุดลงตรงที่เนินทรายสูงๆหันหลังให้พวกเขา ลมหายใจของเขาสมํ่าเสมอ ผมไม่ยุ่งเหยิง เสื้อคลุมโรยลงตามสายลมเอื่อยๆเล็กน้อย ทำให้คนรู้สึกไม่เหมือนจริงที่แตกต่างกับส้งเย่นกุยอย่างชัดเจนก็คือพวกกลุ่มของหลานเยาเยาผมเผ้าของพวกเขายุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรกตั้งแต่การโจมตีของทรายเหลืองท่าทางก็ดูจนตรอกจื่อเฟิงเป็นผู้เดียวที่พลังงานหมดไปเร็วที่สุด!อย่างไรเสีย!ที่ไหล่ของเขายังแบกเย็นหงอยู่แม้เย็นหงจะผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แต่ก็มีสิ่งที่แบกอยู่บนไหล่อย่างน้อยประมาณแปดสิบกิโล หามเอาไว้ตลอดทาง จื่อเฟิงก็ยังสามารถตามฝีเท้าพวกเขาได้ทัน มันเกิดขีดจำกัดแล้วหลังจากที่เห็นว่าส้งเย่นกุยหยุด772
จื่อเฟิงก็วางเย็นหงลง หลังจากที่หลานเยาเยาจับชีพจรให้นางด้วยความเร็ว ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก“นางไม่ได้เป็นอะไรมาก คาดว่าอีกไม่นานก็น่าจะฟื้น ป้อนนํ้าให้นางเสียหน่อย!”หลานเยาเยาหยิบกานํ้าเพียงใบเดียวจากเอวส่งให้จื่อเฟิงจื่อเฟิงมองคุณหนูของตนเองด้วยสีหน้าแปลกใจ จากนั้นก็มองเย็นหงที่เอนอยู่ในอ้อมแขน ในที่สุดก็รับกานํ้ามา เงยหน้าให้จิบนํ้าเล็กน้อย จากนั้
