บจนชิน หลังจากที่ป้อนนํ้าเย็นหงเสร็จ ก็ใช้กำลังภายในขับพิษออกมาหลานเยาเยาตบๆไหล่เขา หมุนตัวเดินไปหาส้งเย่นกุยที่ยืนอยู่บนเนินทรายนิ่งไม่ขยับทันทีที่มายืนอยู่ข้างเขา จู่ๆส้งเย่นกุยก็ยื่นมือออกมาไว้ตรงหน้านาง พูดเสียงเย็นชาว่า:774
“ข้าเองก็โดนพิษ”“โดนพิษ?”หลานเยาเยาสงสัยมองไปบนแขนของส้งเย่นกุย มือขาวเรียวสะอาด ตรงข้อมือมีร่องรอยของการถูกกองทัพมดกัด บาดแผลตื้นมากคาดว่าถ้านางมาช้าไปก้าว บาดแผลก็จะประสานกันเอง“อืม โดนพิษ หรือเพิ่งโดนพิษเมื่อครู่”ภายใต้การตกตะลึงของส้งเย่นกุย หลานเยาเยากวาดตามองที่พื้น ก็มีศพของกองทัพมดตัวนึง ถูกผ่าออกเป็นสองส่วน จึงพูดล้อเล่นว่า:“เจ้าพากองทัพมดมาด้วย อย่าบอกนะ ว่าคนที่เลี้ยงพวกมันคือเจ้า”ได้ยินดังนั้น!ส้งเย่นกุยก็เสียงฮึดฮัดเย็นชา ดึงมือกลับไป มองนางอย่างแปลกๆ และพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า:“คนที่เลี้ยงพวกมันก็คือท่าน”อา!นี่อาจจะไม่ตลกนัก นางไม่เคยมาที่นี่ และก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเลี้ยงของพวกนี้แต่ว่า……เมื่อเห็นสายตายืนหยัดของเขาที่ไม่เหมือนกับพูดโกหกเลยสักนิด จึงเอ่ยถามขึ้น“งั้นเจ้าลองบอกมาซิ ว่าข้าจะเลี้ยงทำไม?”“เล่น”775
“……”เลี้ยงกองทัพมดทะเลทรายไว้เล่น? นางบ้าหรือประสาทส้งเย่นกุยสับสน?ก็ได้!ที่ส้งเย่นกุยพูดก็เหมือนนิสัยนางจริงๆแน่นอนว่านางต้องเน้นนิดหน่อย:“เรื่องตลกนี้มันไม่ตลกเลยสักนิด ม้วนหนังแกะไม่ได้อยู่ที่ข้า เจ้าลองบอกมาซิ ว่าต่อไปพวกเราควรจะไปทา
