ยกซุปไก่ก็ยกซุปไก่629
“เย่นกุย เมื่อดูก็รู้ว่าท่านอยู่บ้าน ท่านแม่ให้ข้าเอาไข่ไก่มาให้ท่าน ยังให้ข้าบอกท่าน อาการปวดหัวของนางหายแล้ว ท่านก็ไม่รับเหรียญเงินอีก ดังนั้นทำได้เพียงให้ข้าเอาไข่ไก่เหล่านี้มา ให้ท่านบำรุงร่างกายให้ดีๆ ยังบอกว่าท่านไม่สามารถปฏิเสธได้ไม่เช่นนั้นนางจะตายให้ท่านดู”“เย่นกุย ท่านทวดตุ๋นซุปไก่เล็กน้อยให้ท่าน หอมมาก ยังกำชับแล้วกำชับอีกว่าไม่ให้ข้าแอบดื่ม มามามา เจ้ารีบดื่มตอนยังร้อนเถอะ! ข้านํ้าลายไหลจะตายแล้ว”“ยังมีบ้านข้าอีก ท่านพ่อข้ายิงมาได้ตัวหนึ่ง……”ยังพูดไม่จบ เมื่อทั้งสองสามคนเข้าบ้านเห็นว่าหลานเยาเยาก็อยู่สีหน้าดีอกดีใจก็ชะงักค้าง โค้งตัวทำความเคารพนางอย่างมีระเบียบ จากนั้นแต่ละคนก็เหลือบมองนางอย่างระมัดระวังหลานเยาเยาไม่ได้พูดจา เพียงยืนอยู่ตรงนั้นกลับเป็นส้งเย่นกุยที่เห็นสองสามคนนั้น เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มของพวกเขา ก็นึกขึ้นมา ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ คนในหมู่บ้านจะมีข้ออ้างต่างๆนานาเพื่อเอาสิ่งของมาให้เขาเป็นระยะๆโดยประมาณคือเขาตรวจโรคให้พวกเขามอบยาให้ก็ล้วนไม่ต้องการเงินละมัง!ตอนนี้เรื่องราวโดนเทพธิดาล่วงรู้ เมื่อเผชิญหน้ากับชาวบ้านที่มีมิตรไมตรี ในใจมีความรู้สึกมากมายสับสนอย่างกะทันหันเขาเปิดปากอย่างยากลำบาก :“ก่อนหน้านี้หัวหน้าหมู่บ้านมอบซาลาเปาให้แล้ว ท่านป้าหวางยังมอบบะหมี่ให้อีกถ้วย ยังมีคุณลุงคุณป้าคนอื่นๆก็ล้วนมาที่นี่แล้ว มอบสิ่งของมาก
