มายให้แล้ว พวกท่านเอากลับไปเถอะ! ข้าไม่ได้ใช้มากมายขนาดนั้น”630
สองสามคนนั้นไม่ฟัง รีบเอาสิ่งของวางลงบนโต๊ะ ก็วิ่งออกไปเมื่อส้งเย่นกุยตามไปถึงข้างประตู ก็ไม่เห็นเงาร่างของพวกเขาตั้งนานแล้วหลานเยาเยามองดูไข่ไก่บนโต๊ะ ซุปไก่และเนื้อสัตว์ป่าสดๆชิ้นหนึ่ง และมองเห็นบนตู้หลังหนึ่งในบ้านวางสิ่งของไว้มากมายอีก ของกินของใช้เครื่องนุ่งห่มมีครบ ดูท่าแล้วล้วนเป็นของที่ชาวบ้านมอบให้จึจึ!ส้งเย่นกุยผสมปนเปเข้าไปได้ไม่เลว!เป็นลูกรักที่โปรดปรานของหมู่บ้านฝันฮั๋วแล้ว“เห็นเจ้าได้รับความนิยมขนาดนี้ ข้าอิจฉาหมดแล้ว ยังไงเจ้าก็อยู่ที่หมู่บ้านฝันฮั๋วให้ดีๆคุ้มครองชาวบ้านเถอะ!”ความหมายของนางเห็นได้อย่างชัดเจนมากแล้ว เรื่องฆ่าคนนางจะไม่พูดออกไปความจริงก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดออกไป ส้งเย่นกุยในวัยเด็กมีประสบการณ์กับการบ้านแตกสาแหรกขาด และประสบการณ์การร่อนเร่อย่างยากลำบาก ตอนนี้บ้านสุขสงบแล้ว และได้รับความรักความชอบจากชาวบ้านอีก นางไม่จำเป็นต้องไปทำลายพูดจบ!หลานเยาเยาก็ยกฝีเท้าแล้วเดินออกไป ส้งเย่นกุยงงงันอยู่นาน ดึงสติกลับมาได้ ก็เกิดสีแดงจางๆในดวงตาเล็กน้อย เขารีบตามไป“เทพธิดา ท่านต้องการไปทะเลทราย?”หลานเยาเยาหยุดฝีเท้าลง หันหน้ากลับมา พยักหน้าเบาๆ631
“เทพธิดา ท่านคือเทพธิดาชาติที่แล้วมาจุติจริงๆหรือขอรับ?” ส้งเย่นกุยถามอีกคำถามนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด หลานเยาเยาไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ถามเช่นนี้ แต่นางกลับส่ายหน
