าก็ไม่สามารถเป็นเหมือนศัตรูกันเช่นนั้นได้ มีเพียงแบบนี้ ฮ่องเต้ไม่เพียงจะไม่เกิดความสงสัย ความคิดที่จะหลอกใช้เจ้าก็ยังจะค่อยๆสูญหายไปด้วยถึงเวลานั้นค่อยให้เย่หลีเฉิน ส่งคนมาพาเจ้าส่งออกไปจากทะเลทราย”เห็นโหลวเย่วอยากพูดอะไร นางก็พูดต่อ :“เจ้าอย่ารีบร้อนปฏิเสธก่อน เจ้าต้องรู้ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยทำความเข้าใจทะเลทราย ก็เท่ากับว่าไม่มีทักษะในการมีชีวิตอยู่รอด อยู่ในทะเลทรายก็คือมีชีวิตรอดไม่ได้อีกทั้งตายเป็นอันดับแรกสุด ก็คือผู้ที่ถูกเรียกว่าเป็นภาระเหล่านั้น อันดับแรกพวกเขาไม่ได้ตายลงภายใต้สภาพแวดล้อมที่ลึกลับยากจะคาดเดาของทะเลทราย แต่ตายภายใต้จิตใจของคน”ประโยคนี้โหดร้ายมาก มีความเป็นไปได้ที่จะทำร้ายจิตใจของโหลวเย่วแต่นางก็ยังพูดแล้วอย่างไรเสีย!หลังจากที่เข้าไปในทะเลทราย ที่เหลือก็เป็นเพียงการเสาะหายาฉางตานและการมีชีวิตรอด616
นางไม่อยากให้โหลวเย่วมีปัญหา นางหวังว่านางจะมีชีวิตดีๆ“ได้ ข้าเข้าใจ ข้าล้วนเข้าใจ”เสียงของโหลวเย่วสะอึกสะอื้น ถ้าพูดต่อไป นางก็น่าจะต้องร้องไห้แล้วยังไงก็แล้วแต่ได้อธิบายชัดแล้ว โหลวเย่วสามารถเข้าใจได้ก็ได้แล้วหลังจากนั้นหลานเยาเยากับโหลวเย่วสนทนากันเรื่องที่มีความสุขเล็กน้อย อารมณ์ของทั้งคู่ล้วนดีขึ้นมากรอจนเย่หลีเฉินเข้ามาในห้องอีกครั้ง หลานเยาเยาจากไปแล้ว และจาวหยางที่มีจิตใจหดหู่สิ้นหวังอยู่นาน ได้ฟื้นคืนมามีชีวิตชีวาเหมือนปกติแล้ว ร้องเรียกเขาเสียงหนึ่งด
