หรอก!คิดไม่ถึงว่ายังจะมีคนคอยเฝ้าเขา? !เงยหน้ามอง เป็นส้งเย่นกุยที่สีหน้าถ่อมตัวและสุภาพอ่อนโยน ยู่หลิวซูโล่งใจในทันที618
“เป็นเจ้ารึ! ส้งเย่นกุย เจ้าคงจะไม่ได้เฝ้าข้าแทนชาวบ้านโง่เขลากลุ่มนั้นหรอกนะ?”“ไม่ใช่” ส้งเย่นกุยส่ายหน้า เอาสิ่งของที่ถือในมือยื่นให้เขา “นี่คือซาลาเปาเนื้อที่หัวหน้าหมู่บ้านทำ รีบกินเถอะ! ในนี้ยังมีนํ้า”ได้ยินดังนั้น!ยู่หลิวซูเลิกคิ้ว“เป็นเจ้าให้ หรือว่าหัวหน้าหมู่บ้านให้”“ล้วนเหมือนกัน” ความจริง เป็นเขาทำเองกับมือ เขาสามารถเข้าใจวิธีการกระทำของหัวหน้าหมู่บ้าน เพียงแค่ไม่กล้าเห็นด้วยเท่านั้น “หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนดีคนหนึ่ง เขาทุ่มเทกำลังแรงกายใจทั้งชีวิตไว้ที่หมู่บ้านฝันฮั๋วแล้ว ข้าไม่อยากให้เขาไม่ปลอดภัยในวันชรา”“ดังนั้นซาลาเปานี้เจ้าเป็นคนทำ”“อืม!” ส้งเย่นกุยนั่งลงที่รากไม้ข้างๆยู่หลิวซู มองดูเขาอย่างสงบ “อร่อยไหม?”“ฝีมือทำอาหารไม่เลว!”นี่เป็นการยอมรับต่อซาลาเปาที่ส้งเย่นกุยทำออกมา หลังจากที่กินซาลาเปาอย่างสุภาพอ่อนโยนแล้ว เขาจึงกล่าว :“เอ๊ะ น่าแปลก? หมู่บ้านของพวกเจ้าไม่ใช่ว่านับถือต้นไม้เก่าแก่นี้เฉกเช่นเทพเจ้าหรือ? ทำไมเจ้าก็นั่งลงด้วย?”“เดิมทีข้าไม่คนของหมู่บ้านฝันฮั๋ว เพราะเรื่องยากลำบากนิดหน่อยตอนเด็กๆต้องเร่ร่อน สุดท้ายร่อนเร่อย่างลำบากมาอยู่ที่หมู่บ้านฝันฮั๋ว เป็นหัวหน้าหมู่บ้านรับข้าไว้”619
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาตอนเด็ก ส้งเย่นกุยก็เศร้าสลดขึ้น
