ในพริบตายู่หลิวซูสงสัย ถามด้วยความไม่เข้าใจ :“เจ้าคิดว่าเจ้าสำนักจะคิดแค้นหัวหน้าหมู่บ้าน? ความจริง ด้วยความสามารถของเจ้าสำนักผู้เดียวเท่านั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้หมู่บ้านฝันฮั๋วแยกออกแล้วไม่ต้องเป็นห่วง ใจของเจ้าสำนักไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้มีความสนใจต่อหมู่บ้านแห่งนี้แม้สักน้อย หากจะต้องพูดว่ามี ความสนใจอย่างเดียวก็มีเพียงเจ้า”“ข้า……?”ได้ฟังคำพูดของเขา ส้งเย่นกุยหน้าแดงขึ้นทันที สีหน้าเริ่มมีความไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย“เห้ย อย่าคิดเลอะเทอะ……”ยังพูดไม่จบ ก็เห็นส้งเย่นกุยนั่งลำตัวตรงทันที สายตามองไปทางอื่น ทางอื่นตรงนั้นก็มีเงาร่างสีแดงปรากฏขึ้นมาพอดีคนที่มาก็คือหลานเยาเยานางรัดตัวเองด้วยเสื้อผ้าชุดสีแดง โฉมหน้างดงามเย็นชาเป็นที่สุด รอยประทับดอกไม้ผลิบานบนใบหน้าก็งามหยาดเยิ้มเป็นพิเศษ มุมปากนั้นมีรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม ขับให้นางทั้งคนสวยงามหยาดเยิ้มเด่นขึ้นเป็นพิเศษใบหน้าของส้งเย่นกุยยิ่งแดงขึ้น……เขาผุดลุกขึ้นยืนในทันที จากนั้นก็เดินไปทางในบ้านของตัวเองอย่างรีบร้อน“ส้งเย่นกุย เดินไปรีบร้อนขนาดนั้นทำอะไร?”“ข้า ข้ารีบไปทำธุระ……”620
เดิมทีก็รู้สึกเคอะเขิน หลังจากที่ได้ยินว่าตัวเองพูดอะไรแล้ว ส้งเย่นกุยยิ่งเคอะเขินแล้ว ถึงสุดท้ายแทบจะวิ่งเตลิดหนีไปหลานเยาเยาเดินมาถึงด้านหน้าของยู่หลิวซู แต่สายตากลับทอดไปที่ร่างของส้งเย่นกุยที่ไกลออกไปเรื่อยๆ ถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย :“ส้งเย่นกุ
