ยมาหาเจ้าแล้ว?”“อืม! เขาเอาซาลาเปามาให้ข้า เข้าทำเองกับมือ การวางตัวจัดการเรื่องล้วนไม่เลว แต่ว่าเหมือนในใจเขาจะมีปัญหา”ยู่หลิวซูรู้สึกได้ไม่ค่อยแน่ชัด ส้งเย่นกุยสองสามปีมานี้ใช้ชีวิตอย่างกดดันมากมาตลอด ราวกับว่าแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยมีใครสามารถเข้าไปในใจเขาได้“ความลับของเขามากมายนักล่ะ!”พูดพลาง หลานเยาเยาก็หยิบเองขาหมูที่ใช้ใบไม้ใบใหญ่ห่ออย่างดีออกมาจากแขนเสื้อ เอียงศีรษะ ยื่นมือ ในใจเต็มไปด้วยความหวังว่ายู่หลิวซูจะถ่อมตัวสักหน่อยอย่าเหมือนโหลวเย่วเช่นนั้นที่หยิบไปก็แทะใครจะรู้……นางประเมินโหลวเย่วสูงไป ประเมินยู่หลิวซูตํ่าไปหลานเยาเยารู้สึกเพียงมือเบาทันใด ขาหมูที่ยังอุ่นๆ ถูกหยิบไปแล้ว เมื่อหันหน้าไปขาหมูก็ได้ถูกจัดการเกลี้ยงแล้ว“……” ความรวดเร็วนี้ยังเก่งกว่าโหลวเย่วอีก เมื่อนึกถึงยู่หลิวซูที่ปกติแล้วเจียมตนอ่อนโยน ไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นนักกินผู้หนึ่ง กล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ :“ลาก่อน!621
