ามคิดเช่นนี้ เมื่อรู้สึกได้ว่าหลานเยาเยาเก็บมือและเท้ากลับไปแล้วก็หันหลังให้เขาแล้วนอนหลับไปและเขาก็ทำได้เพียงมองดูเงาแผ่นหลังของนางด้วยแววตาที่สุกใสมุมปากแขวนด้วยรอยยิ้มบางๆ ในตาเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู……วันที่สอง398
ฟ้ายังไม่สว่าง เย่แจ๋หยิ่งก็ตื่นแล้ว เขาเอามือพาดไปทางด้านในของเตียง กลับพาดไปที่ว่าง เมื่อลืมตาขึ้นเตียงด้านในก็ว่างเปล่านางไปแล้ว!เอื้อมมือไปลูบผ้าปูที่นอนที่หลานเยาเยาเคยนอน ไม่เหลือแม้แต่ความอุ่น คาดว่าหลังจากที่นางรอให้เขาหลับแล้วก็จากไปนึกถึงท่าทางเช่นนั้นของนางเมื่อคืน เย่แจ๋หยิ่งก็พูดกับตัวเอง:“เจ้าเพิ่งจะจากไปข้าก็คิดถึงเจ้าแล้ว คิดถึงประโยคที่ว่าไม่เจอหนึ่งวันเหมือนไม่ได้เจอสามปีก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล”ก็เริ่มตั้งแต่คืนนั้น หลานเยาเยาต่อจากนั้นอีกหลายวัน ปีนกำแพงในตอนคํ่าทุกวัน แอบเข้าห้องบรรทมของเย่แจ๋หยิ่งใช้ชีวิตไปวันๆหลานเยาเยาถือว่าวันเหล่านี้เป็นการรักษาช่วยชีวิตคน บวกกับย้ายบ้านนอนเย่แจ๋หยิ่งเรียกวันเหล่านี้ว่าเป็นการนัดพบอย่างลับๆของหนุ่มสาว เพิ่มขึ้นจากนี้คือการเพิ่มความสัมพันธ์แน่นอน!มีคืนวันแรกที่หลานเยาเยาจงใจทรมาน เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้แอบให้องครักษ์ลับลงกลอนประตูหน้าต่างจากทางด้านนอกอีก ถึงอย่างไรเขาตอนนี้เขาก็ไม่สามารถรับผลของการถูกทรมานได้แล้วใจหนึ่งก็หวังว่าบาดแผลของตัวเองไม่ต้องหายเร็วขนาดนั้น กระนั้นแล้ว นางก็จะต้องมาทุกคืน และอีกใจก็หวัง
