งเป็นแน่แต่ทว่า!มาก็มาแล้ว ในมือก็ล้วนหยิบสิ่งของจัดการบาดแผลของเย่แจ๋หยิ่งมา เพียงเห็นเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆลุกขึ้น สีหน้าท่าทียิ้มแต่ก็เหมือนไม่ได้ยิ้ม นี่ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดเล็กน้อยนางรีบอธิบาย ：“ข้ามาที่นี่นี้ เพื่อช่วยท่านเปลี่ยนยา ท่านอย่าคิดมาก”“เหอะเหอะ ไม่คิดมาก” เย่แจ๋หยิ่งไหนเลยจะกล้าคิดมาก นางไม่โกรธก็นับว่าดีมากแล้ว ดีที่มีบาดแผลปิดบัง นางจะไม่โกรธจริง “เจ้ามาก็ดี ข้าขอร้องก็ไม่ได้!”ไม่ว่าอย่างไรคนก็มาแล้ว ยังคิดไม่คิดมากอะไรอีก?รอจนเย่แจ๋หยิ่งถอดเสื้อ ยืนรอจนนางจัดการบาดแผลให้ดีแล้ว เขาก็ไม่ได้อยากสวมเสื้อผ้าอีก แต่กลับนอนบนเตียงโดยตรง นอนตัวแข็งหลานเยาเยาหน้าแดง“ทำไมท่านเป็นแบบนี้? รีบสวมเสื้อผ้า”389
“ฟ้ามืดแล้ว บาดแผลเพิ่งจะจัดการเรียบร้อย ข้าง่วงนิดหน่อยแล้ว”ง่วง?หึ!เขาสีหน้าแจ่มใส อมยิ้มมุมปาก แววตาแวววาว ไหนเลยจะเป็นท่าทางเหมือนง่วง?เห็นได้ชัดว่ามีจุดประสงค์ไม่ดีไม่ว่าอย่างไรบาดแผลก็จัดการดีแล้ว หลานเยาเยาเก็บข้าวของเตรียมจากไป ใครจะรู้ แขนถูกคว้าไว้อย่าไม่น่าแปลกใจ“เยาเยา มาก็มาแล้ว คิดว่าคงเหนื่อยแล้วสินะ? ต้องการจะพักผ่อนบนเตียงกับข้าหรือไม่?”เย่แจ๋หยิ่งเคลื่อนมือไปตำแหน่งด้านข้าง ยังจะตบเบาๆ บอกใบ้ให้นางนอนลง“ไม่ต้องการ”หลานเยาเยารีบจัดการปัญหา นอนลงก็จะต้องเป็นเรื่องไม่ดี ดังนั้นหลานเยาเยาจึงได้ผละออกจากมือของเย่แจ๋หยิ่ง รีบไปจากสถานที่ที่วุ่นวาย ไม่เช่น
