นั้นจะเป็นตัวเองที่เสียเปรียบเพิ่งจะถึงประตูห้องนํ้าเสียงที่ดึงดูดและเย้ายวนค่อยๆดังมาจากทางด้านหลังตามคาด“ขาไก่หนึ่งอัน”ของกิน?หลานเยาเยาชะงักฝีเท้า390
แต่ว่า หนึ่งอันคิดจะซื้อนางด้วยขาได้หนึ่งอัน ไม่มีทาง นางเตรียมยกเท้าอีก“ขาหมูสองอัน”แค่ขาหมูสองอัน ชั่งขี้เหนียวเกินไปแล้ว ครู่หนึ่งนางสามารถกินได้สี่อัน ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่สามารถที่จะขายตัวเองเพื่อของกินดังนั้นนางจึงเตรียมยกอีก……“อาหารอันโอชะหนึ่งโต๊ะที่เจ้าชอบกิน เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”คราวนี้หลานเยาเยาขยับเท้าก้าวไม่ได้อีก หันหลังไปถามหยั่งเชิงโดยตรง :“บวกเพิ่มขาไก่หนึ่งอันและขาหมูสองอันก่อนหน้านี้ด้วยหรือไม่?“บวกเพิ่ม!”“เยี่ยมเลย!”เปลี่ยนท่าทางก่อนหน้านี้ สีหน้าหลานเยาเยายิ้มแย้ม นางรีบมาข้างกายเย่แจ๋หยิ่งมีความตั้งใจอย่างมากในการทุบขาให้เขา นวด“ท่านอ๋อง ท่านเหนื่อยหรือไม่? ข้านวดตรงนี้ให้ท่าน” นางไม่สนใจท่าทางในตอนนี้ของเย่แจ๋หยิ่ง กลับพูดว่า : “ของอร่อยนี่จะมาเมื่อไหร่หรือเพคะ?”เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะขึ้นทันทีหัวเราะจนหลานเยาเยาหน้าละห้อย เขาถึงได้เก็บความขำขันไว้ :“เอาอาหารรสเลิศและเหล้าอย่างดีที่เตรียมไว้ยกมาให้หมด”391
ได้เห็นใบหน้าที่ละห้อยของหลานเยาเยากลับมายิ้มได้อีกครั้งตามปรารถนา เขาก็มองนางด้วยความรักความเอ็นดู จากนั้นก็เป็นสีหน้าท่าทาง ‘อยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะออกเสียง’มองดูหลานเยาเยากินอย่างมูมมามในใจมีความสุขเป็
