นที่สุดเป็นดังคาด มีนางอยู่ ไม่ว่าทำอะไรก็ล้วนมีความสุขหลังจากนั้นชั่วครู่หนึ่ง“อ้า อิ่มมากเลย!”หลานเยาเยาลูบท้องที่กลมๆของตัวเอง จากนั้นก็เรอด้วยความอิ่มน่าแปลก?แม้ว่าตัวเองจะเป็นนักกินจุ แต่กินของก็พิถีพิถันมาก และไม่ใช่ว่าของอะไรก็ล้วนกินหมด ทำไมมาถึงที่เย่แจ๋หยิ่งนี้ก็รู้สึกว่าของทุกอย่างล้วนเอร็ดอร่อยเป็นอย่างมากนะ?เย่แจ๋หยิ่งเจ้าเล่ห์โดยแท้อยากจะคว้าใจนางให้แน่นๆ รู้ว่าต้องคว้านท้องของนางก่อนตอนนี้!ตัวเองก็กินอิ่มดื่มจนพอแล้ว บาดแผลของเย่แจ๋หยิ่งก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เป็นเวลาที่คนควรจะแวบไปแล้วด้วยเหตุนี้นางเหลือบมองเย่แจ๋หยิ่งที่เอนพินอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง ดวงตาที่สวยงามทั้งคู่ของเขาปิดลงเบาๆ หายใจสมํ่าเสมอ ราวกับว่าหลับแล้ว392
เห็นดังนั้น นางรีบเดินย่องไปทางประตูใหญ่ห้องบรรทมทันที เมื่อมือสองข้างดึงประตูเบาๆ ดังไม่ขยับหืม?จากนั้นก็ใช้แรงนิดหน่อย ก็ยังดึงไม่ขยับดูแล้ว จะต้องใช้แรงอีกหน่อยแล้ว ด้วยเหตุนี้ก็ดึงโดยพลัน ประตูห้องยังคงไม่ขยับแม้สักนิดเกิดเรื่องอะไรขึ้น?ประตูใหญ่ห้องบรรทมนี้คงไม่ได้ลงกลอนจากด้านนอกหรอกนะ?ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ได้ยินนํ้าสบายๆของเย่แจ๋หยิ่งดังมา : “ประตูหน้าต่างลงกลอนแล้ว เยาเยา รีบมาที่เตียง”ทันใดนั้นหลานเยาเยาอยากร้องแต่ก็ไม่มีนํ้าตายังจะลงกลอนไว้แล้วจริงๆ……นี่เป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมนางไม่รู้สึกตัวสักนิด?มองดูท่าทางที่กลัดกลุ้มของนา
