จื่อเฟิงลํ้าลึก แต่แม้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะสูญเสียกำลังภายในไปครึ่งหนึ่งต่อสู้กับพวกเขาก็ไม่สามารถเสียเปรียบได้เพียงแค่ตอนนี้……ยังไม่ถึงกระบวนท่าที่สิบ เย่แจ๋หยิ่งก็ถูกพวกเขาตีตกมาที่พื้นอย่างแปลกประหลาด ดูเย่แจ๋หยิ่งลุกขึ้นยืนอย่างสะบักสะบอมเล็กน้อย จื่อเฟิงและจื่อซีอยากไปช่วยพยุงเขา ถูกเย่แจ๋หยิ่งตาขวางใส่โดยตรง พวกเขาสองคนก็ค่อยๆหยุดฝีเท้าลงดูดเลือดก็สามารถดูดจนเขาอ่อนแอได้ขนาดนี้?ในใจหลานเยาเยาเกลียดราชครูเทียนเวิงเพิ่มขึ้นอีกมากตอนนี้นางค่อนข้างร้อนใจแทนเย่แจ๋หยิ่งโดนอดีตองครักษ์ลับของตัวเองตีจนล้มอยู่กับพื้น เช่นนี้ก็เสียหน้าพอแล้ว“ยังดูอะไรอยู่? อ๋องเย่สุขภาพไม่ดี บวกกับอดข้าวมาสามวันสามคืน ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะสามารถสู้ชนะเขาหรือ? ไปไปไป ดูอะไร ควรทำอะไรก็ไปทำอะไร”หลานเยาเยาใช้อำนาจปกป้องคนของตัวเองไล่จื่อซีจื่อเฟิงและเย็นหงไปโดยตรง แม้มองก็ไม่ให้พวกเขามองซักแวบ“ขอรับ!”375
จื่อซีสองคนรีบทำมือเคารพทันที แล้วก็ดึงเย็นหงหลบออกไปพร้อมกันเมื่อพวกเขาจากไปหลานเยาเยารีบเดินสาวเท้าเข้าไป มองดูเย่แจ๋หยิ่งที่ฟื้นคืนจากความอ่อนเพลียอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ :“วิทยายุทธของท่านเป็นอะไรล่ะ? ทำไมอ่อนเป็นไก่ขนาดนี้แล้ว?”มองดูเขา เย่แจ๋หยิ่งยิ้มบางๆ“ตอนนี้ข้าก็อับอายแล้ว ในใจของเจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”ได้ยินคำพูดนี้ หลานเยาเยายังมีอะไรไม่เข้าใจอีก ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงความเก้อเขินที่จวนอ๋องเย
