่เจ้านี่นะ หน้าบางไปหน่อย ยังไงก็ควรริเริ่มเวลาที่ควรริเริ่ม น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้ข้าไม่อยู่ในจวน ไม่สามารถพะเน้าพะนอกับเจ้าดีๆสักรอบ ตอนนี้รีบมาเป็นพิเศษ ก็อยากจะพะเน้าพะนอให้ดีๆน่ะ!”“เย่แจ๋หยิ่ง……”ได้ยินเย่แจ๋หยิ่งพูดจาเช่นนี้ หลานเยาเยาก็รีบขัดจังหวะทันทีเห็นนางมีท่าทีทั้งเขินอายทั้งโมโห เขาก็หัวเราะเบาๆขึ้นมาอีกครั้ง“พูดเล่นกับเจ้าน่ะ อย่าคิดจริงเลย”“ปล่อยข้า!”หลานเยาเยาเขินอายไม่ไหวแล้ว กล่าวด้วยเสียงที่โมโห“รออีกประเดี๋ยว” นํ้าเสียงแหบตํ่าคลุมเครือเย่แจ๋หยิ่งพบว่าหลานเยาเยามียาพิษเมื่อสัมผัสถูกนาง ก็ทำให้เขาไม่สามารถหยุดความปรารถนาได้ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช้เวลา เขาก็ยังคิดอยากจะไปต่อทำอะไรเขาไม่ได้ หลานเยาเยาจึงปล่อยเลยตามเขาหลังจากครู่หนึ่ง!ตั้งแต่เริ่มจนจบริมฝีปากบางๆของเย่แจ๋หยิ่งอยู่ข้างหูของนางสุดท้าย เขาปล่อยนางแล้ว แววตายังคงแวววาว จ้องมองนางเป็นระยะในเวลาอันสั้น ราวกับว่าวินาทีถัดมาจะพุ่งเข้าไปเช่นนั้น“สมควรตาย เยาเยา ทำไมเจ้าถึงได้มีเสน่ห์เพียงนี้?”379
หลานเยาเยามองบนใส่เขาแวบหนึ่ง จ้องใบหน้าที่แดงราวกับหยดเลือดแล้วกล่าว :“โทษข้าหรือ?”“ได้ได้ได้ ไม่โทษเจ้า โทษข้าที่ควบคุมตัวเองได้ยังไม่เพียงพอ เจ้าต้องการจะทำให้ข้าโกรธตายโดยเฉพาะใช่หรือไม่?”มองดูหลานเยาเยายืนขึ้น กลิ่นกายที่วนรอบจมูกค่อยๆจางหายไป เย่แจ๋หยิ่งอดไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลาย
380
