จ๋หยิ่งทำมือเคารพเงียบๆ จึงได้ดึงท่อที่แทงเข้าไปในแขนออกจากนั้นค่อยๆลุกขึ้น เดินโซเซสองสามก้าว จึงได้ขอตัวกับราชครูเทียนเวิงนอกจากห้องลับชายหนุ่มอวดดีรูปงามผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โบราณ เขาก็คือหลานชายรุ่นที่ห้าของราชครูเทียนเวิง ด้านข้างยังมีคนติดตามสองคน คนติดตามสองคนนั้นพยุงคนผู้หนึ่งเป็นผู้ที่มีบาดแผลไปทั่วหลานชายรุ่นที่ห้าราชครูเปิดปากพูด :“ท่านนี้คือท่านพ่อของคุณชายเหลียงเฉิน ราชครูบอกว่า คิดถึงคุณความดีที่ท่านได้มอบเลือดให้สองสามปีนี้ จึงมอบคนผู้นี้ให้ท่านอ๋องเย่ ราชครูให้ข้าเตือนท่าน ท่านต้องจำไว้ คนปล่อยได้ก็จับได้ ไม่ว่าผู้ใดก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของเขา หากว่าท่านทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อราชครูอย่าพูดถึงคนเหล่านี้ แม้แต่คนข้างกายท่าน กระทั่งชีวิตของท่านเอง ราชครูก็ล้วนไม่สามารถปล่อยไว้ได้”364
แววตาของเย่แจ๋หยิ่งเย็นชา เหลือบมองคนบนเก้าอี้ไม้โบราณผู้นั้นแวบหนึ่ง ส่งเสียงไม่พอใจอย่างเย็นชาออกมาเสียงหนึ่ง หมัดที่ได้กำไว้แน่นขณะอยู่ในห้องลับเวลานี้ค่อยๆคลายออก นํ้าเสียงเย็นชาดังปกติ“เหอะ เรื่องของข้าไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมายุ่ง กลับเป็นเจ้า อย่าทำให้ราชครูจับจุดอ่อนได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้น เจ้าจะตายอยู่ด้านหน้าของข้า”คำพูดนี้ซ่อนความหมายที่ลึกซึ้งไว้ ไม่ต้องพูดพวกเขาสองคนก็รู้อยู่แก่ใจเห็นคนผู้นี้โกรธจนเส้นเลือดเขียวปูดบวม ริมฝีปากบางๆของเย่แจ๋หยิ่งยิ้มขึ้นเล็กน้อย สะบัดแขนเสื้อแล
