้วจากไปโดยตรงคนผู้นั้นเห็นเย่แจ๋หยิ่งยังคงมีท่าทีที่ไม่เห็นใครในสายตาทำตัวสูงส่ง และเขาเองไม่ว่าอย่างไรก็เทียบไม่ได้ จึงได้ตบเก้าอี้ด้วยโทสะ“ก็เพียงแค่ท่านอ๋องที่ขายเลือดเพื่อขอชีวิตผู้หนึ่งก็เท่านั้น เจ้ามีอะไรให้โอหังนัก?ข้าถึงจะเป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อราชครูที่สุด คอยดูเถอะ ต้องมีสักวันที่ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือตัวเอง”เพียงแค่…….แม้ว่าเขาจะเป็นหลานชายรุ่นที่ห้าของราชครูเทียนเวิง แต่ไม่ว่าเขาจะทำดีเท่าไหร่ราชครูก็ล้วนดูถูกเขาเป็นความน่าเกลียดชังไม่นาน ประตูใหญ่ที่มืดทึบของราชครูเทียนเวิงเปิดออก เย่แจ๋หยิ่งสวมชุดคลุมสีดำยาวเดินออกมา มือทั้งคู่ของเขาวางไว้ด้านหลัง เดินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นท่าทางหยิ่งผยองเหมือนดั่งปกติที่ผ่านมา365
รอจนเขาเดินลงบันได มาถึงทางตรงกลาง ก็เห็นคนสองคนในจวนพยุงชายวัยกลางคนผู้หนึ่งหยุดลง แล้วถีบชายวัยกลางคนผู้นั้นไปที่ข้างเท้าของเย่แจ๋หยิ่งอย่างไม่เกรงใจ“ปึง……”ชายวัยกลางคนก็ไม่ได้ร้องออกเสียง เพียงแต่ส่งเสียงอัดอึดไม่พอใจออกมาเสียงหนึ่ง ลุกขึ้นอย่างสั่นเทา สองคนสบตากัน ชายวัยกลางคนอยากพูดอะไร เย่แจ๋หยิ่งหันไปส่ายหน้ากับเขาเล็กน้อยโดยตรงจากนั้น ก็เดินจากไปชายวัยกลางคนโซซัดโซเซตามอยู่ด้านหลังเขามาตลอด หลังจากที่เลี้ยวมาสองสามโค้ง รถม้าสีดำก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าของพวกเขาทันใดนั้น!หลังจากกลางอากาศมีความเคลื่อนไหวระยะหนึ่ง ก็กลับสู้ความเงียบสงบอีกเย่แจ๋หยิ่งจึงได้ให้ช
