เยาเยากำลังจะพูดเรื่องหญิงชาวสวนที่ตายอย่างน่าอนาถออกมา จู่ๆก็รู้สึกแปลกๆนางสบตากับหานแส หานแสหรี่ตา แล้วก็แฉลบตัวหนีไปทันทีด้านหลานเยาเยาก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ หันหน้าไปมองตรงพุ่มดอกไม้ที่สูงกว่าคน พูดเสียงเย็นว่า:“ใครอยู่ตรงนั้น?”ไม่มีใครตอบ แต่เห็นพุ่มไม้สั่นไหวสองสามครั้ง“ถ้ายังไม่ออกมาอีก อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ”“อย่าๆๆ เทพธิดาอย่าโกรธเลย ข้าติดอยู่ จะออกไปเดี๋ยวนี้”หลังจากเสียงของผู้ชายดังขึ้นมา พุ่มดอกไม้ก็สั่นอย่างรุนแรง ชายในชุดคลุมยาวสามัญชนก็ดิ้นอยู่สองสามครั้ง แล้วก็เดินออกมาจากพุ่มดอกไม้ ท่าทางกระเซอะกระเซิง“ข้าคารวะเทพธิดา ข้าหลี่ชิงเหยนได้รับคำเชิญมาร่วมชมงานดอกไม้ของคุณหนูถัง ไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูเทพธิดาอยู่ที่นี่ แต่มีเรื่องอยากมาหาท่าน มิทราบว่าเทพธิดามีเวลาหรือไม่?”หลี่ชิงเหยน?241
ใครกัน?ไม่ได้มีความประทับใจ งั้นก็ไม่รู้จัก!แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่นี่? แล้วยังแอบอยู่ในพุ่มดอกไม้อีก?“ว่ามา! มีเรื่องอะไร?”หลานเยาเยายกยิ้มที่เป็นสัญลักษณ์ของเทพธิดา เดินไปหาหลี่ชิงเหยนและดูท่าทางของหลี่ชิงเหยน นางก็หรี่ตาอย่างรวดเร็วหลี่ชิงเหยนกำหมัดแน่น หลบหน้า และก็ดูประหม่า นอกจากนี้ยังดูหวาดกลัวแต่ในไม่ช้า ข้าก็ยกนิ้ว ชี้ไปทางประตูเหล็ก“คือเช่นนี้ เทพธิดา เมื่อครู่ข้าอยู่ที่ไกลๆ เห็นท่านเดินมาคนเดียวจากด้านนั้นหลังจากนั้นก็เห็นคนหนึ่งเดินตามหลังท่านมาทำลับๆล่อๆ ท่าทางคล
