ระตูเหล็ก หลานเยาเยาก็ตรงไปยังที่ ที่หานแสค้นหาอยู่ไม่ช้าก็เห็นหานแสบินออกมาจากในรั้วหานแสบอกว่า เขาเห็นศาลาสามชั้นถูกทิ้งร้าง ที่นั่นทรุดโทรม แม้พวกเขาที่มีวิชาตัวเบาลํ้าเลิศ ตอนเหยียบลงไปก็ต้องระวังถ้าไม่ระวัง ศาลาทั้งหลังอาจทลายลงมาได้และศาลาตึกนั้นก็เหมือนกับประตูเหล็กด้านนู้น เพียงแค่ตรงกลางมีพุ่มไม้หนามเจริญเติบโตเขียวชอุ่ม ทั้งสูงทั้งใหญ่ แม้แต่วัชพืชก็แผ่กระจายไปทั่วแม้วิชาตัวเบาจะสูงแค่ไหน ก็ยังยากที่จะบินข้ามไป สถานที่นั้นถ้าเทียบกับทุ่งดอกไม้ที่มีดอกไม้บานสะพรั่งสดใส ถ้าไม่ใช่เพราะมีรั้วมาล้อมพุ่มไม้หนามไว้ สถานที่นี้จะต้องเป็นความล้มเหลวของสวนว่างฮัวแน่ทั้งสองคนคุยกันอยู่หลังต้นไม้โบราณสูงใหญ่อยู่นาน“ไม่งั้นพวกเราไปดูที่สระบัวแห้งขอดนั่นไหม? หากยังไม่เจออะไรอีก พวกเราก็ค่อยจัดการตัดพวกที่ดูเหมือนพุ่มไม้หนามนั่น”อยากกำจัดพุ่มไม้หนามเขียวชอุ่มผืนใหญ่นั่น คงไม่เสร็จในครึ่งชั่วยามแน่ อีกอย่างก็ไม่สามารถทำในตอนกลางวันได้240
นอกจากสระบัวกับที่นี่ ราชครูเทียนเวิงไม่สามารถเพาะหนอนพิษกู่จิ้นในทุ่งดอกไม้แน่ ไม่เช่นนั้นจะเกิดเรื่องกับเหล่าคนสวนในสวนว่างฮัวนานแล้วหานแสมองไปรอบๆ หลังจากคิดอยู่นานก็พูดออกมาช้าๆว่า: “ราชครูใหญ่ช่างเป็นคนฉลาดเหลือเกิน ถ้าหากเจอหนอนพิษกู่จิ้นที่เขาเพาะไว้ง่ายๆ คาดว่าที่นี่ก็จะกลายเป็นสถานที่โดนมนต์ดำไปแล้ว”“อ้อ ใช่ ตอนที่ข้าอยู่ตรงประตูเหล็กนั้น……” หลาน
