ชายอัปลักษณ์วัยกลางคนถูกทำให้ตกใจกลัวแล้ว จากนั้นเข้าก็ถ่มนํ้าลายบนพื้นจากนั้นก็ดึงเข็มเงินออกจากตัวเอง โยนลงบนพื้นด้วยความโกรธแค้นเช็ดคราบเลือดด้วยความเจ็บปวด หลังจากหายาผงหยุดเลือดนิดหน่อยโรยที่บาดแผล แล้วฉีกผ้าอย่างสุ่มสี่สุ่มห้ามาพันบนบาดแผลหลังจากที่ทำเสร็จ ก็กล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า :“แม้เจ้าเดายาที่ข้าปรุงออกมาได้ แต่นี่ก็เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น เจ้าผู้หญิงสารเลวผู้นี้ ยังสามารถปรุงยาที่แม้แต่ข้าก็ดมไม่ออกได้เชียวหรือ?แม่สาวงามตัวน้อย เจ้าก็อดทนๆก่อนเถอะ รอพี่ชายเดายานี้ของเจ้าออกมาจะต้องเอ็นดูเจ้าอย่างดีแน่นอน”ในปากพูดจาด้วยคำพูดที่น่าเกลียด แต่ในใจกลับแอบคิด กล้าใช้เข็มแทงมือเขารอหลังจากเขามีความสุขสบายใจดีแล้ว จะต้องให้นางตายทั้งเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นเพียงแต่เมื่อเขาถือกระปุกยาไว้ในมือ หลังจากที่ค่อยเปิดฝาดมไปครู่หนึ่งแล้ว สีหน้าก็แข็งทื่อนี่คือกลิ่นอะไร?ดมไม่ออกแม้สักนิดเลย!เขาก็ดมอีกครั้ง แต่ก็ยังดมไม่ออก ตอนแรกเริ่มยังเกรงว่ายามีพิษ ดังนั้นเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างระมัดระวัง160
แต่หลังจากที่ดมมาสองสามครั้งแล้ว ชายอัปลักษณ์วัยกลางคนหน้าถอดสีแล้วภายใต้สายตาของบรรดาผู้คน เขาถึงขั้นเปิดฝาออกจนหมด และเอาจมูกเข้าใกล้ปากกระปุกดมอย่างละเอียด จนกระทั่งเริ่มสังเกตสีของยาผงที่ถูกบดเป็นผงละเอียดสุดท้าย แล้วก็เลยเอายาผงเทลงบนโต๊ะทำงาน มองดูจนตาลายแล้วก็ใช้ตากวาดดูต่ออีกภายใต้การหลบ
