ะบอกโม่เหลียงเฉินโม่เหลียงเฉินอารมณ์เสียเล็กน้อยไม่รู้ว่าคนที่แสดงไม่เป็นคือใครกันแน่! โม่เหลียงเฉินทวงความเป็นธรรมให้ตัวเองทันที: “ดูการแสดงของข้าในวันนี้สิ ดีกว่าท่านที่ได้แน่นั่งหล่อๆอยู่ตรงนั้น มองดูเราต่อสู้กันไปมา”92
“เจ้าแน่ใจว่าเป็นการต่อสู้กันไปมา ไม่ใช่ว่าถูกซ้อมหรือ?” เย่แจ๋หยิ่งเปิดโปงอย่างไร้นํ้าใจโม่เหลียงเฉินรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่นํ้าตาในทันที นี่เขาทำเพื่ออะไรกัน?ไอ้สองคนนั้นก็ลงมือโหดเกินไปจริงๆ สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายอย่างสิ้นเชิง แถมยังเน้นหนักไปที่ใบหน้าของเขา นี่อิจฉาความหล่อเหลาของเขาหรือ?“ซี๊ด……”ในขณะที่เขาคิดอย่างโกรธๆ ก็ใช้ไข่ต้มสุกคลึงประคบใบหน้าที่บวมจนเหมือนไอ้หน้าหมูเบาๆไปด้วยเมื่อนึกถึงเรื่องวันนี้ เขาก็รีบเก็บสีหน้าท่าทางทันที กล่าวถามอย่างจริงจัง:“เช่นนั้นต่อจากนี้วางแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”ละครก็เล่นออกไปแล้ว มีการเริ่มต้นก็ต้องมีจุดสิ้นสุดได้ยินเช่นนั้น!เย่แจ๋หยิ่งก็เก็บสีหน้าท่าทางเช่นกัน แล้วบอกแผนการทั้งหมดของเขาออกมาอย่างหมดเปลือก……ตำหนักเทพธิดาหลานเยาเยากลับเข้ามาในตำหนัก ก็พุ่งตัวเข้าไปในห้องบรรทม คนไม่รู้ยังนึกว่านางเข้าไปร้องไห้อยู่ข้างใน หรือไม่ก็ขว้างปาข้าวของด้วยความโกรธไหนเลยจะนึกถึงว่า……93
นางในตอนนี้กำลังจ้องไปที่โต๊ะด้วยแววตาสดใส บนโต๊ะมีอาหารอร่อยมากมายวางไว้อย่างหนาแน่น มีรสชาติมากมายหลากหลาย กลิ่นหอมฟุ้งเตะจมูก หอมหวานน่ากินนางถือข
