นาง ขอโทษ ขอโทษ ข้าน้อยมิได้ตั้งใจ ข้าน้อยจะเช็ดให้สะอาดเอง”เสียงถ่อมตัวของผู้ชายดังขึ้น เขาเอ่ยขอโทษอย่างร้อนรน แต่สิ่งที่ได้รับไม่ใช่การให้อภัย กลับเป็นเสียงด่าทอถากถาง“เจ้าเป็นใคร ก็เป็นแค่คนใช้ตํ่าต้อย ตั้งใจทำให้เสื้อผ้าของข้าเปียก และยังน่ารังเกียจคิดเอาเปรียบข้าอีก เจ้าเหมาะสมงั้นเหรอ?”44
“แม่นาง ขอโทษจริงๆ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ อีกอย่างก็เห็นชัดๆว่าท่านเป็นคนชนมาก่อน”ประโยคท้ายนั่น เสียงของคนใช้เบาลงมาก“เพี๊ยะ” เสียงตบหูดังกังวาน จากนั้นก็มีเสียงแหลมของผู้หญิงดังขึ้น:“เจ้าว่าอะไรนะ? บอกว่าข้านั้นชนเองหรือ? คิดไม่ถึงจริงๆว่าพวกเจ้าร้านประมูลเสินตูจะมีพฤติกรรมเช่นนี้ เห็นๆอยู่ว่าเจ้าควํ่ากานํ้าชาเอง แล้วก็มาเปียกข้า ยังกล้ามาใส่ร้ายข้าอีกถ้าคุณหนูของข้ามา ข้าจะให้คุณหนูของข้าตัดหัวเจ้าซะ ดูท่าทางยาจกของเจ้าคงชดใช้เสื้อผ้าใหม่ให้ไม่ได้เอาอย่างนี้แล้วกัน! เจ้าก็คุกเข่าไปที่พื้น แล้วก็เลียนํ้าชาที่ควํ่าลงพื้นออกไปให้หมด แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ”เสียงถากถางโอหังของผู้หญิงดังขึ้นเรื่อยๆ พูดจบก็ยังพูดหัวเราะกับหญิงสาวข้างๆอีกคนว่า:“เสี้ยฮัว เห็นรึยัง เป็นคนใช้ก็ตํ่าต้อยเช่นนี้ พวกเราสั่งให้เขาทำอะไรเขาก็ต้องทำ?”“ชุนซวง ช่างเถอะ! เจ้าขัดสองขาเขา ตบหูเขากี่ทีก็ได้ อย่างไรที่นี่ก็เป็นร้านประมูลเสินตู พวกเราก็ไม่ใช่คุณหนู เป็นเพียงสาวใช้ข้างกายก็เท่านั้
