น”สาวใช้ที่ชื่อชุนซวงพอได้ฟังก็รู้สึกไม่สบายใจ นางรีบพูดอย่างอวดดีว่า:“กลัวอะไร?เสี้ยฮัว ทำไมเจ้าขี้ขลาดขนาดนี้ ร้านประมูลเสินตูแล้วยังไง? หรือการที่คนใช้ของพวกเขาทำนํ้าชาร้อนๆหกเปียกใส่เสื้อผ้าข้า45
แล้วข้าไม่ต้องให้เขาชดใช้อะไรเลย ก็เพียงแค่ให้เขาเลียนํ้าชาที่อยู่บนพื้นให้สะอาดก็เท่านั้น หรือเขาไม่เต็มใจ?เขาควรจะยิ้มกล่าวซาบซึ้งบุญคุณข้าด้วยซํ้า นอกจากนั้น พวกเราก็เป็นคนของจวนเฉิงเสี้ยง แม้จะเป็นสาวใช้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนใช้ตํ่าต้อย เราก็สูงกว่า”ในวันปกติพวกนางเดินบนถนน คุณหนูก็จะมีคนมารายล้อม รวมถึงพวกนางสาวใช้ที่ติดตามข้างกายก็ถูกมองสูงขึ้นมาหน่อยนึง“นั่นจริงแท้แน่นอน”เสี้ยฮัวขานพูดแต่จากนั้นนางก็พูดเสียงเบากับชุนซวงว่า:“แต่อย่าลืมเรื่องที่คุณหนูให้พวกเราทำนะ คุณหนูชอบห้องหรูที่อยู่ด้านหน้าเป็นที่สุด ได้ยินมาว่าในนั้นมีคนเข้าไปอยู่แล้ว!”“อะไร? ห้องหรูที่คุณหนูต้องการนั้นมีคนยึดใช้ไปแล้วเหรอ? ใครมันไม่รู้ผิดชอบชั่วดีขนาดนี้?”สีหน้าของชุนซวงเปลี่ยนไป ราวกับคุณหนูตระกูลของพวกเขาเป็นคนเปิดร้านประมูลเสินตูเสียอย่างงั้น ด้านในจะมีคนอยู่หรือไม่ก็จะต้องรอให้พวกนางเห็นด้วยชุนซวงไม่สนใจคนใช้ที่บีบบังคับให้คุกเข่าลงไปที่พื้นอีกแล้ว แต่เตะเขาแรงๆไปสองสามที และก็ตั้งใจเทขนมที่อยู่ในมือคนใช้ลงพื้นให้หมดสุดท้ายก็ลากเสี้ยฮัวไปอย่างฉุนเฉียว มุ่งหน้าไปยังห้องหรูที่พวกนางพูดถึง……เดิมทีเพราะเสีย
