“ขอรับ ข้าน้อยจะไปออกคำสั่ง”ฮ่องเต้กำหมัดแน่นซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อสีเหลืองสดใส มีสีหน้าคาดการไม่ได้เมื่อเห็นตาเฒ่ารับคำสั่งออกไป เขาก็รีบพูดขึ้นมาอีก:“ประกาศเจตจำนงของข้าอีกครั้ง ประกาศให้ถังเฉิงเสี้ยงเข้าวัง”“ขอรับ ข้าน้อยรับคำบัญชา!”ตาเฒ่าหนีออกมาราวกับแทบจะพังประตู เร่งฝีเท้าราวกับบินออกจากห้องหนังสือในห้องหนังสือฮ่องเต้หลับตาลงอย่างห่อเหี่ยว นั่งลงบนพื้นอย่างรุนแรงเป็นใครกันนะ?สถานที่ลับขนาดนั้น แม้แต่บนแผนที่ก็ไม่ได้บันทึกไว้ จะสั่งให้คนมาจัดการได้อย่างไร?ด้านในตำหนักเทพธิดาหลานเยาเยากลับมายังตำหนักก่อนฟ้าจะสาง หลังจากจัดการเรื่องราวเรียบร้อยนางก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงจนเกือบถึงเวลาอาหารเย็น นางก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยความหิว จึงลุกมาหวีผมแต่งตัวเล็กน้อย พอเปิดประตูออกไปก็เห็นตาแก่สองสามคนยืนอยู่หน้าประตูสองมือของพวกเขาไพล่หลัง สายตาจ้องมาที่นางด้วยท่าทางโกรธ ราวกับมีใครไปทำให้พวกเขาไม่พอใจ28
นี่ทำอะไรกันเนี่ย?หรือนางไม่มัดผมให้ดี หรือใบหน้านางสกปรก?“หน้าข้ามีดอกไม้บานหรือ? พวกท่านถึงได้จ้องขนาดนั้น ข้าทำอะไรไม่ถูกแล้ว”หลานเยาเยาพูดไป แล้วคิดไปว่านางไปทำอะไรให้เหล่าตาแก่นี้ไม่พอใจหรือไม่เอ๋?เหมือนไปรับปากอะไรพวกเขาไว้นะ?ใช่ ทำกับข้าว รายการอาหารถี่ยิบนั่นนางยังไม่ได้ทำสักอัน!ตายจริง ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ?ไม่มีทางแล้วหลานเยาเยาส่งยิ้มหวานให้พวกเขา“อ๊ะ ข้าจำได้แล้ว ทำกับข้าว พรุ่ง
