นี้แล้วกัน! พรุ่งนี้ข้าจะทำกับข้าวให้พวกท่านเป็นยังไง?”เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของพวกเขา หลานเยาเยาก็รู้ว่าพวกเขาไม่ทำนางจึงทำได้เพียงถอนหายใจ เล่นซีนอารมณ์“เฮ้ เหล่าตาแก่ แม้ข้าจะเด็ก แข็งแรง งดงามเหมือนดอกไม้ แต่เมื่อคืนข้าเหนื่อยมาก ใบหน้าก็ซีดไปไม่น้อย ต้องการการพักผ่อนอย่างมาก พวกท่านดูสิว่าข้านั้นง่วงมาก ขนาดข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย”ตาแก่ในฐานะพ่อบ้านก้าวมาข้างหน้า พูดหน้าจริงจังว่า:“เมื่อคืนไปไหนมา? แม้แต่คนในสำนักหงอีก็ย้ายไปหมด”“ก็ไปสั่งสอนฮ่องเต้เบาๆ คืนสองวันก่อนพวกท่านก็อยากสั่งสอนเขา ข้าเลยช่วยพวกท่านสั่งสอน”หลานเยาเยาบึนปาก29
“เจ้า……ที่พวกข้าบอกว่าสั่งสอน ก็คือไปอัดเขาแรงๆสักที แล้วก็ฆ่าคนข้างกายเขาที่ทำชั่วไว้มากมายสักสองสามคนแล้วเจ้าหล่ะ เจ้าไปทำเรื่องที่ดีอะไร?”ตาแก่นั่นโมโห!แทบอยากยื่นมือไปบิดหูของหลานเยาเยา“ข้าไม่ได้ทำเรื่องแย่อะไร!”“ยังไม่ทำหรือ? เจ้ารู้ไหม ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งสำนักหงอีก็จบแล้วจัดการสำนักหงอีกอย่างอยากลำบากมาเป็นเวลานาน ถ้าเกิดเรื่องอะไรจริงๆ เจ้าจะทำอย่างไร? แล้วพวกเราอีกจะทำอย่างไร?”สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ถ้าหลานเยาเยาเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเขาจะอธิบายกับใต้เท้าเย่นอย่างไร?“นี่มันก็ไม่มีอะไรนี่! ท่านยังไม่รู้ความสามารถข้าอีกหรือ? ไม่ได้เข้าใจข้าเลยว่าข้าจะไม่ทำเช่นนั้น” หลานเยาเยาพูดตามจริง“เจ้า เจ้าหนู ครั้งต่อไปถ้ายังผลีผลามอี
